Zoeken

wordt het toch nog gezellig

Maand

mei 2016

Ook onderwijs zal worden geprivatiseerd

Op de achtergrond van het verhitte TTIP-debat sluimert een ander vrijhandelsverdrag waarvan de besprekingen zich buiten het zicht afspelen. 23 landen, waaronder de EU, onderhandelen over het TISA verdrag. Een akkoord dat ons verplicht alle publieke diensten te privatiseren. WikiLeaks wist beslag te leggen op duizenden documenten die laten zien hoe straks de privatisering van openbare instellingen over de hele wereld wordt afgedwongen.

geprivatiseerd_onderwijs

Over het Trade In Services Agreement (TISA), ofwel het Handel in Diensten Akkoord, onderhandelen momenteel, Australië, Canada, Chili, Taiwan, Colombia, Costa Rica, de Europese Unie, Hong Kong, IJsland, Israël, Japan, Korea, Liechtenstein, Mauritius, Mexico, Nieuw-Zeeland, Noorwegen, Pakistan, Panama, Peru, Zwitserland, Turkije, en de Verenigde Staten. Het overleg vindt in het diepste geheim plaats in de ambassade van de VS in Zwitserland onder de vlag van de Wereld Handels Organisatie (WHO).

Als de gesprekken aan het eind van dit jaar achter de rug zijn is het een kwestie van tijd vooraleer de EU haar poorten moet openen voor buitenlandse investeerders. De multinationals kunnen dan een bod uitbrengen op bijvoorbeeld de watervoorziening, publieke omroep en de politie. Ze zijn ook toegestaan om in ons land onderwijs met winstbejag te introduceren dat de concurrentie moet aangaan met ons publieke onderwijs. Daarnaast mag een onderwijsinstelling niet meer zelf zijn lesmateriaal vervaardigen maar moet het de vrije markt op. Een Amerkiaans systeem waarin het recht van de sterkste geldt wordt realiteit in de rest van de wereld.

“Staatsbedrijven zullen zeker blijven bestaan, maar de voordelen en de speciale behandeling die ze van hun overheden krijgen zijn dan voorgoed voorbij.” Dit zegt Claude Barfield, een voormalig adviseur van het ministerie van Handel onder president Reagan. “Overheidsinstellingen krijgen dezelfde behandeling als private ondernemingen.”

Mocht een bepaalde privatisering mislukken dan is het voor een overheid onmogelijk om deze ongedaan te maken. Een goed voorbeeld hiervan is het verhaal van een private onderneming die in Canada een vergunning had om drinkwater uit een bron te halen. De firma ging failliet en voor de plaatselijke autoriteiten was het juridisch onmogelijk om de stilgevallen watervoorziening draaiende te houden met alle gevolgen vandien. Er moest worden gewacht tot een andere onderneming bereid was de licentie over te nemen.

Met de TISA bepalingen in de hand wordt het voor multinationals een peulenschil om binnenlandse regelgeving aan te vechten. Ook als deze bedrijven niet aanwezig zijn in dat land. “Deze privatisering van openbare diensten is een volgende stap naar de commercialisering van staatsbedrijven op de neoliberale agenda van de Grote Drie”, zegt een WikiLeaks verklaring.

Deze Grote Drie zijn TISA, TPP, het controversiële Trans-Pacific Partnership, een handelsverdrag die de Verenigde Staten en 11 Aziatische landen hebben afgerond maar nog niet geratificeerd. En dan is er het beruchte Transatlantic Trade and Investment Partnership, TTIP, waarover Amerikaanse en Europese diplomaten nu onderhandelen. Europese functionarissen hopen dat de TISA gesprekken afgesloten worden voor het einde van het jaar. De EU onderhandelaars hebben er bij de landen op aangedrongen hun bedenkingen te laten varen.

VICE News, Wikileaks Says Secretive Trade Agreement Paves Way to ‘Corporatization of Public Services’

Education International, TISA briefing note

Opwarming aarde bereikt point of no return

Wetenschappers verwachten dat op 6 juni in het afgelegen meetstation op Cape Grim in Tasmanië, een hoeveelheid van 400 ppm aan broeikasgas zal worden gemeten. “Zodra deze hoeveelheid op Cape Grim is bereikt wordt het zeer onwaarschijnlijk dat het zal dalen,” aldus Paul Fraser, een van de wetenschappers.

CapeGrim_
Cape Grim, Tasmanië

De hoeveelheid ppm staat gelijk aan één deel per miljoen. Dit lijkt een te verwaarlozen getal maar om deze 400 ppm in perspectief te plaatsen legt Paul Fraser uit dat als je in de buurt van een snelweg staat waar de auto’s voorbij razen, je een hoeveelheid van 500 ppm CO2 inademt. In zwaar vervuilde steden zoals Peking of Shanghai worden concentraties van 600 tot 700 ppm gemeten.

CO2-uitstoot is vooral geconcentreerd op het noordelijk halfrond. Eerder is er al een hoeveelheid gepeild van 400 ppm op Hawaï. Vanwege de de ligging van Cape Grim, ten zuid-oosten van Australië, waar een sterke westenwind waait, is de lucht daar relatief schoon. De wetenschappers stellen dat als er 400 ppm op Cape Grim is gemeten, we er dan van uit mogen gaan dat het 400 ppm wereldwijd is.

Sinds de industrialisatie is de wereldtemperatuur met ongeveer één graad gestegen. Aangenomen wordt dat als daar nog een graad bovenop komt dit onomkeerbare gevolgen heeft voor ons klimaat. Op dit moment smelten de poolkappen met hoge snelheid en kampt de aarde al geruime tijd met extreme droogtes, hevige orkanen en overstromingen. Wetenschappers zien het somber in en verwachten voorlopig een toename van broeikasgassen in de lucht. “Ik schat dat het meer dan 100 jaar duurt om de uitstoot weer onder de 400 ppm te krijgen. Dit ondanks het langzaam CO2-vrij maken van de economie,” zucht Paul Fraser. Het voorkomen van een klimatologische ramp waarin de mens zich niet langer staande kan houden lijkt vanaf 6 juni 2016 niet meer terug te draaien.

ppm Cape Grim

Professor in de Psychologie Carolyn Baker publiceerde in 2014 al een boek over dit onderwerp met de titel, ‘Extinction Dialogs’. Hierin introduceert ze ‘het Hospice-Model’ waarmee we ons emotioneel en geestelijk kunnen voorbereiden op de ondergang van vele soorten op aarde, waaronder die van de mens.

“Er bestaat een mogelijkheid dat onze planeet daadwerkelijk terecht is gekomen in een sterfhuis-toestand. Wat doe je als je een terminale diagnose hebt gekregen, waarin je jezelf moet toelaten tot een sterfhuis? Een heleboel mensen denken, ‘oh mijn hemel, dit is het ergste wat me kan overkomen’. Veel mensen die hun laatste weken in een sterfhuis doorbrengen vertellen dat dit een van de meest bevredigende momenten in hun leven is geweest. Ze krijgen namelijk de mogelijkheid om echt diep na te denken over hun leven en om relaties te repareren.”

“We zullen ons moeten afvragen hoe we beter kunnen liefhebben en wat we moeten doen om de medemens te dienen. Hoe creëer ik schoonheid en vreugde? De vraag is dan ook, hoe kan ik meer mededogen tonen en mijn eigen leven meer betekenis geven…” Carolyn Baker stelt dat voor de mensheid haar beste tijd nog in het vooruitschiet ligt.

Climate change ‘tipping point’ could be reached in four weeks

Carolyn Baker over het Hospice-Model op 6m 50sec

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: