Zoeken

wordt het toch nog gezellig

Categorie

economie

“Alles staat op instorten”

We beleven een absolute corruptie-piek. Of het nu Hillary Clinton is die zich gevrijwaard ziet van vervolging voor het illegaal bewaren van staatsgeheimen op haar thuiscomputer, of de industrie die via de politiek macht inkoopt. Nog nooit zijn omkooppraktijken zo normaal geweest als vandaag de dag. Het kaartenhuis is doordrenkt van machtsspelletjes en geurt naar ontbinding.

image

Oud Wall Street-analist en oprichter van de website Liberty Blitzkrieg, Michael Krieger houdt zich al een tijd bezig met vraagstukken die de hedendaagse wereldeconomie teisteren. Onlangs publiceerde hij een bericht over de crash van het systeem die volgens hem onvermijdelijk is. 
”De economische neergang die we nu meemaken is het uiteenvallen en de daaropvolgende ineenstorting van het totale status quo regime, het hele naoorlogse establishment. Dit is veel immenser dan de economische terugval in 2008 en 2009. Sinds 1945 hebben we alle soorten van economische crises gehad. We hebben dalende en stijgende markten gezien, maar de status quo, de wijze waarop we de wereld nu al zo’n tachtig jaar hebben ingericht staat op instorten. Dat is iets dat veel groter en heftiger is dan een economische neergang.”

Na zijn loopbaan op en rond Wall Street, waarin hij onder meer werkte voor het vergane Lehman Brothers, verdiepte hij zich in de schuldenberg en de werking van de financiële markten. “Het is me duidelijk geworden dat we met ons allen afstevenen op de totale ineenstorting van alles. Straks is het uithuilen en opnieuw beginnen. Er is teveel corruptie, teveel schuld en er zijn teveel conflicten en oorlogen. Er is een teveel aan alles dat fout is.”

Dat inmiddels de geloofwaardigheid van zowel de centrale bankiers als de politiek en haar belasting ontduikende vrienden in rook is opgegaan is doorgedrongen tot een angstig groeiende groep kiezers. Deze is zijn politieke heil is gaan zoeken bij geblondeerde populisten die een ongecompliceerd maar onnozel wereldbeeld uitdragen en bij elke (on)belangrijke gebeurtenis hun onderbuik via Twitter de wereld in slingeren. Ondertussen kegelen onze leiders de ene na de andere bom het Midden-Oosten in om daar iets van de grond te krijgen wat op democratie zou moeten lijken. Thuis raken we gewend aan de aanwezigheid van militairen in het straatbeeld en aan overheidsgebouwen die veranderen in vestingen omringd door prikkeldraad. De democratie wordt geleidelijk afgeschaft en de macht overgedragen aan industriëlen.

“Elke industrie bereikt momenteel wereldwijd haar corruptie-piek, duisternis-piek, gewelds-piek, noem maar op.” Michael Krieger ziet het somber in. “Het zijn niet alleen de schuldenberg en de economie die op instorten staan, het is alles, het politieke establishment en de sociale samenhang. Al deze zaken die we zo gewoon vinden zullen vervangen worden door iets anders. De grote vraag is, krijgen we er iets beters voor in de plaats of iets dat veel slechter is?”

Advertenties

Helft schaliegas-producenten op rand van de afgrond

De lage olieprijzen zorgen er voor dat het niet langer rendabel is om olie of gas uit diep liggend gesteente te halen. Het zogenaamde fracking is momenteel onbetaalbaar.

fracking

De prijs van een vat ruwe olie is gedaald tot rond de 30 Dollar. Een prijs waarvoor oliemaatschappijen het spul bijna niet meer kostendekkend uit de grond krijgen. Analisten denken dat de olieprijs voorlopig nog wel even aan de lage kant blijft. Sommigen verwachten zelfs dat het richting de 20 Dollar per vat gaat. De olieprijs staat al maanden onder druk omdat wereldwijd de vraag naar ruwe olie terugvalt en Saoedische oliemaatschappijen hun productie kost wat kost op peil houden. Dit zorgt voor een overaanbod en hierdoor zijn de prijzen ongeveer 70 procent gedaald ten opzichte van het hoogtepunt in de zomer van 2014.

Voor producenten die de gewraakte fracking-methode gebruiken, om olie of gas met behulp van chemicaliën uit diep liggend gesteente te halen, breken barre tijden aan. Fracking is aanzienlijk duurder dan oliewinning uit conventionele bronnen. Een analist verklaarde aan de zender CNBC dat fracking alleen rendabel is vanaf 70 Dollar per vat. “De helft van de huidige producenten hebben op dit ogenblik geen bestaansrecht. Zelfs met het door optimisten voorspelde prijsherstel van tussen de 50, 60 Dollar, blijft het moeilijk. Ze hebben minimaal 70 Dollar per vat nodig om te overleven.” De analist verwacht dat de helft van de Amerikaanse schalieolie producenten over de kop gaat als de prijs niet snel aantrekt.

Volgens deze analist houdt Saoedi-Arabië de olieproductie op het oude peil om zo de Amerikaanse schalie-producenten een hak te zetten. De Saoedi’s zorgen ook voor economische misère in Rusland en Iran, die beiden afhankelijk zijn van inkomsten uit olie.

CNBC, Half of US shale drillers may go bankrupt: Oppenheimer’s Gheit

Wereldeconomie knarsend tot stilstand; geen vrachtschepen op Atlantische Oceaan

Het afgelopen weekend is er voor het eerst geen enkel vrachtschip gesignaleerd op de Atlantische Oceaan. Terwijl wereldwijd de beurzen bezig zijn aan hun vrije val stagneert de wereldhandel.

Vesselfinder
vesselfinder.com

Vrachtschepen liggen aan wal en wachten op voldoende goederen om de oversteek te maken. Een reder vertelde aan website Zerohedge dat hij momenteel geen schepen op zee heeft. Zou hij toch uitvaren dan betekent dit een onherroepelijk verlies. Wanneer we de maritieme trackingwebsite Vesselfinder raadplegen zijn we getuige van een uitgestorven oceaan. De handel tussen Europa en Noord Amerika is volledig tot stilstand gekomen. De Baltic Dry Index, een graadmeter van het vervoer van belangrijke grondstoffen over zee, was sinds de vorige maand al op een record-dieptepunt en is de afgelopen week nog verder gezakt.

De doodsimpele reden is dat er nog steeds weinig of geen vertrouwen is in economisch herstel. Retailers houden de voorraden minimaal op peil. Op hun beurt hebben fabrikanten weinig te produceren en worden er geen grondstoffen besteld. De vrachtschepen blijven nu voor anker.

De wereldeconomie zakt langzaam weg. De een na de andere luchtbel stijgt op uit het drijfzand. Met draaiende geldpersen hoopt de Europese Centrale Bank zich een weg uit de malaise te drukken terwijl op hetzelfde moment de beurzen wereldwijd kelderen. Met name in China vindt al enkele maanden een heftige correctie plaats. De banken hebben daar te horen gekregen dat ze geen Amerikaanse dollars meer mogen kopen en tal van Chinese miljardairs zijn spoorloos verdwenen. Ook vandaag doken de beurzen weer diep in het rood.

In 2008 tijdens de start van de financiële crisis gebeurde iets soortgelijks. Drie dagen lang lag de wereldwijde scheepvaart stil omdat rederijen niet zeker wisten of de ontvangers wel kredietwaardig genoeg waren. Die crisis werd in de VS afgewend door een enorme hoeveelheid geld bij te drukken. Het was een tijdelijk uitstel van executie. Een volgende financiële crisis zou wel eens veel heftiger kunnen zijn.

Let de komende tijd op lege schappen in je supermarkt.

Zerohedge, “Nothing Is Moving,” Baltic Dry Crashes As Insiders Warn “Commerce Has Come To A Halt

Lees ook: Deze clandestiene groep bankiers regeert de wereld

Deze clandestiene groep bankiers regeert de wereld

Er bestaat een geheime wereldregering die buiten het zicht en zonder democratische controle beslist over jouw toekomst. Vanuit een toren die ook wel de Toren van Basel wordt genoemd genieten de bankiers van de BIS (the Bank of International Settlements) van een prachtig uitzicht over Frankrijk, Duitsland, Zwitserland en de rest van de wereld.

BIS toren van Basel
BIS toren in Basel, Zwitserland

In de toren aan de Centralbahnplatz in het Zwitserse Basel komen om de maand de meest vooraanstaande centrale bankiers ter wereld samen en gaan achter gesloten deuren in conclaaf. Onder hen bevinden zich Janet Yellen van de Amerikaanse Federal Reserve, Mark Carney, gouverneur van the Bank of England en de president van de Europese Centrale Bank (ECB), Mario Draghi. De vergadering vindt steevast plaats op de zondagavond en de daaropvolgende maandag. Een vloot limousines haalt de bankiers op van de luchthaven in Zürich en brengt hen naar het bouwwerk. De eerste bijeenkomst duurt ongeveer een uur. Enkele aanwezigen hebben medewerkers meegenomen die tijdens het vertrouwelijke conclaaf zwijgzaam mogen toehoren. Als de vergadering is beëindigd, worden de medewerkers verzocht de toren te verlaten en begeven de bestuurders zich naar het diner op de achttiende verdieping waar het échte werk begint. Het eten en de wijnen zijn grandioos. Alles wat gezegd wordt aan de eettafel blijft binnenskamers en mag nergens worden herhaald. Peter Akos Bod, een voormalig gouverneur van de Nationale Bank van Hongarije laat weten dat de gesprekken vooral gaan over de kwaliteit van de wijn en over de domheid van de ministers van Financiën. “Als je geen kennis van wijn hebt kun je beter niet meedoen aan deze gesprekken.”

Het geheime conclaaf van de centrale bankiers speelt een cruciale rol in de voortgang van de wereldwijde financiële crisis. “Tijdens deze crisis is de BIS een zeer belangrijke ontmoetingsplaats”, zegt Mervyn King, oud gouverneur van the Bank of England. “We staan voor ongeziene uitdagingen. We beraden ons over welke instrumenten we moeten inzetten wanneer de rente rond het nulpunt staat en hoe we ons beleid moeten communiceren. Thuis bespreken we deze zaken ook met onze medewerkers, maar het is erg waardevol om hier samen te komen en te praten onder elkaar”.

Hjalmar Schacht
Hjalmar Schacht, Nazi minister van Economische Zaken van 1934 tot 1937

De BIS werd opgericht in 1930 met als doel de herstelbetalingen te regelen na de schade die was aangericht door Duitsland in de Eerste Wereldoorlog. Een van de oprichters was een bewonderaar van Adolf Hitler, Hjalmar Schacht. Hij was tijdens het bewind van de Nazi’s Duits minister van Economische Zaken en omschreef de BIS als, “mein Bank”. De bank werd in de Tweede Wereldoorlog gebruikt om geld wit te wassen voor de Nazi’s en financierde Hitlers oorlogsmachine. De alliantie met de Nazi’s bleef niet onopgemerkt in Washington en Londen, maar uiteindelijk vond men het urgent genoeg om de BIS in bedrijf te houden vanwege haar internationale financiële netwerk.

In de jaren tachtig huisvestte het BIS-gebouw de Delors-Commissie (Jacques Delors was voorzitter van de Europese Commissie van 1985 tot 1994). De commissie vergaderde niet zoals gebruikelijk in haar Brusselse hoofdkwartier maar week uit naar de toren van Basel. Onder het toeziend oog van de BIS werd de weg vrij gemaakt voor de introductie van de Europese Monetaire Unie en de invoering van de Euro. De BIS stond ook aan de wieg van het Europees Monetair Instituut (EMI), de voorloper van de ECB. De president van de EMI was Alexandre Lamfalussy, een invloedrijke econoom die vorig jaar overleed en die bekend stond als de vader van de euro. Voordat hij plaatsnam op het pluche van het EMI in 1994 was hij economisch adviseur van de BIS en werd er daarna algemeen directeur.

Vandaag de dag is het belangrijkste doel van de BIS het onderhouden, monitoren en uitbreiden van het mondiale financiële systeem. 58 centrale banken hebben zich inmiddels aangesloten en oefenen meer macht uit dan welke politicus ook. De BIS opereert onafhankelijk, staat boven elke wet en hoeft nergens verantwoording af te leggen. Van de vergaderingen worden geen notulen bijgehouden en haar managers genieten een speciale status, vergelijkbaar met die van diplomaten. Dit betekent dat hun tassen niet kunnen worden doorzocht en hun papieren onschendbaar zijn. Alle BIS-ambtenaren zijn levenslang immuun voor het Zwitsers recht en verdienen daarnaast een royaal en belastingvrij salaris. Zwitserse autoriteiten hebben geen toegang tot de toren. Het doen en laten van de BIS en haar medewerkers onttrekt zich aan elke democratische controle. “Centrale bankiers lijken machtiger dan politici”, schreef de Economist, “het lot van de mondiale economie ligt in hun handen”. Naast een hermetisch afgesloten schuilkelder wordt er in de kerkers van de toren ook een aardige hoeveelheid goud bewaard. Volgens een rapport uit 2005 (het laatst bekende) zou het gaan om 712 ton. Wie de klanten van de bank zijn is onbekend.

De financiële geboden die de machtige BIS-kerk wereldwijd oplegt worden de Basel Akkoorden genoemd. Dat hiermee economieën ten gronde worden gericht is voor het eerst echt duidelijk geworden in 1988. Een Basel Akkoord verhoogde toen de kapitaaleisen voor banken van 6% naar 8% en deze moesten hun buffers vergroten. Japan was op dat moment ’s werelds grootste schuldeiser maar de Japanse banken bleken minder goed gekapitaliseerd dan hun internationale collega’s. De nieuwe eis dwong hen om de kredietverlening in te perken en had een diepe recessie als gevolg zoals we die tegenwoordig in het Westen zien. Huizenprijzen kelderden en hypotheken kwamen onder water te staan. Een neerwaartse spiraal was het gevolg met als klap op de vuurpijl een totaal faillissement van de Japanse banken die hals over kop moesten worden genationaliseerd.

De Basel Akkoorden dwingen landen er toe om massaal in de pas te lopen en zo de financiële markten te dienen, ongeacht de specifieke behoeften van elke economie afzonderlijk. Nationaal beleid wordt blootgesteld aan de perverse prikkels van particuliere financiële instellingen en dus moeten regeringen de internationale kapitaalmarkt op om zo de begroting met geleend geld sluitend te krijgen. Landen veranderen in schuldenlanden en worden gedwongen om hun bezittingen aan investeerders te verkopen zodat ze de rente op de lopende leningen te kunnen betalen. Dit leidt altijd tot ontslagen, bezuinigingen, koopkrachtdaling en een vicieuze cirkel waardoor de economie verder krimpt. De bankiers en hun politieke misdienaars noemen dit hervormingen.

Zo is de verdeelsleutel van de mondiale welvaart georganiseerd. Het geld stroomt naar boven, naar de kringen voor wie het nooit genoeg is. Centrale bankiers zien zichzelf graag als de hogepriesters van financiën, als technocraten die toezicht houden op geheimzinnige monetaire rituelen. De financiële liturgie wordt alleen begrepen door een kleine zichzelf selecterende elite. Bankenprofeet en founding father van de financiële wereld Mayer Amschel Bauer Rothschild zei in 1791: “Laat mij de valuta van een natie beheren, en ik geef er niet om wie de wetten maakt”.

Over de volgende move van de BIS wordt gespeculeerd, er zou een wereldmunt in de maak zijn. Het juiste moment om deze munt te introduceren op het mondiale toneel vereist een gedetailleerde timing. Allereerst moeten wereldwijd alle valuta en andere waardepapieren dusdanig kelderen in hun waarde dat er chaos ontstaat op de financiële markten en ook op straat. En dan… komen de hogepriesters van de BIS op het juiste moment met dé oplossing, een wereldmunt. Deze munt zal alleen digitaal voorhanden zijn en zo kan vanaf dat moment de financiële wandel van elk mens individueel gemonitord worden. De voorloper is er al en wordt SDR (Special Drawing Rights) genoemd. Maar het blijft gissen. Er wachten immers geen journalisten voor de ingang van dit schaduwrijk. De straten van Basel lijken leeg en kalm in het avondlicht. Achter de gesloten gordijnen van gecapitonneerde achterkamers voert de politiek zwijgend de decreten uit. De tentakels van het clandestiene gezelschap strekken zich uit tot in je woonplaats en kerven sporen met digitale nummers die via je slaapkamer doorlopen tot in je hoofd. 666

Zerohedge, Meet The Secretive Group That Runs The World

The Economic Collapse Blog, Who Controls The Money?

GlobalResearch, The Tower of Basel: Secretive Plans for the Issuing of a Global Currency

ECB: “Er is geen plan B”

De geldpers van de Europese Centrale Bank draait overuren. Elke maand wordt er zo’n slordige 60 miljard Euro bijgedrukt in de hoop de economie aan de praat te krijgen. “Er is geen plan B, er is maar één plan,” aldus Peter Praet, de tweede man van de ECB.

One million Euro

Het enige plan van de ECB om de alsmaar langzamer draaiende economie aan te jagen is de geldpers. Door dit paardenmiddel in te zetten hoopt men op een hogere inflatie zodat banken meer ruimte krijgen om weer eens wat uit te lenen. Maar vooralsnog blijft het gewenste resultaat uit. De persen draaien nu al een jaar op volle toeren en Praet geeft toe dat het beleid nog niet succesvol is geweest.

“Er gebeuren allerlei zaken die de inflatie naar beneden drukken, zoals bijvoorbeeld de daling van de olieprijzen of de mindere economische prestaties van de groeilanden. We hebben beslist om ons beleid alvast tot maart 2017 te handhaven. We moeten wel opletten dat we door het verschuiven van die horizon de geloofwaardigheid van de ECB niet in gevaar brengen.”

Praet vindt dat politici nu aan zet zijn. Volgens hem moeten strenge hervormingen doorgevoerd worden en staatsschulden afgebouwd. Nogal wat Europese landen hebben moeite om de begroting op orde te krijgen en lenen elk jaar geld bij. De schulden stapelen zich eerder op dan dat ze minder worden. Daarnaast houdt de ECB de rente extreem laag met gevaarlijke bijwerkingen, spaarders steken hun geld liever in aandelen of vastgoed die de prijzen opdrijven en overwaarde tot gevolg hebben.

“Het beleid van de ECB heeft ongetwijfeld onbedoelde gevolgen. In sommige landen bestaat het risico dat de immobiliënprijzen of sommige financiële markten en beurzen te snel of kunstmatig stijgen. We volgen dat nauwgezet op en indien nodig kan er worden ingegrepen om zeepbellen te voorkomen.”

De ECB is van plan om voorlopig zo’n 1.500.000.000.000,- euro uit de drukpers te laten rollen en hoopt dat de inflatie volgend jaar tegen de twee procent zit. Zo niet dan is er geen plan B om het Europroject op de rails te houden.

Knack, ‘Nooit gedacht dat we 1.500.000.000.000 euro zouden moeten bijdrukken’

Associatieverdrag Oekraïne is op 1 januari al van start gegaan

 

Heeft iemand de kleine lettertjes uit het associatieverdrag met Oekraïne gelezen? In ieder geval niemand bij NOS of Nieuwsuur. Het referendum ten spijt maar terwijl u aan de oliebollen zat is het belangrijkste deel van dit verdrag al in werking getreden. De EU en Oekraïne vormen nu een vrijhandelszone.

Mark Rutte tekent associatieverdrag Oekraïne, 21 maart 2014
Rutte tekent het associatieverdrag met Oekraïne, 21 maart 2014

Weer is de kiezer nauwelijks geïnformeerd door politiek en media. Op vrijdag 21 maart 2014 tekende premier Rutte en zijn Europese collega’s het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne. Op datzelfde moment werden in Den Haag de laatste voorbereidingen getroffen voor de nucleaire top met als special guest president Obama. De media hadden het er maar druk mee. Zoveel grote jongens in Nederland, dat maken we nooit mee in onze moerasdelta. De kleine lettertjes waaronder Rutte zijn krabbel moest zetten bleven op die dag onderbelicht.

Sinds afgelopen vrijdag vormen de EU en Oekraïne een vrijhandelszone, ofwel een Deep and Comprehensive Free Trade Area (DCFTA). Dit betekent dat Europese bedrijven en banken toegang krijgen tot de Oekraïense markt en vice versa. Importtarieven en andere handelsbarrières worden opgeheven. Daarnaast heeft Oekraïne zich verplicht om haar gecorrumpeerde economie te hervormen naar Europese standaarden, ook al lijkt alles er op dat het eerder andersom is. Om het land te helpen met het omvormen van de economie hebben de Europese Commissie, de Europese Investeringsbank (EIB) en de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBRD) een programma opgetrokken om het Oekraïense midden en kleinbedrijf de komende jaren te subsidiëren en te financieren. Ja, dit wordt gedaan met uw geld. Een bijdrage van tenminste 100 miljoen Euro komt uit de Brusselse schatkist.

Volgens de Europese Commissie zal deze bijdrage naar verwachting één miljard aan nieuwe investeringen door het Oekraïense midden en kleinbedrijf opleveren. Deze investeringen worden gefinancierd door de EIB en de EBRD. Juist. Ook hier gelden de toverwoorden: Steek u in de schulden, geen enkel probleem, zo lang u maar bij Europese investeringsbanken leent. Met dit geleende geld zal het Oekraïense mkb voornamelijk goederen, diensten en kennis uit de EU (ofwel Duitsland) moeten aankopen. De financiële wereld en haar politici geloven nog steeds heilig dat je economische groei met geleend geld kunt financieren.

En zo keert het land terug naar de orde van de dag en wordt het verder uitgehold. Het associatieverdrag is niet meer dan een truc om de invloed van die gevaarlijke Russen buiten de deur te houden en verder in te perken. Of de Nederlandse bevolking dit verdrag op 6 april wel of niet goedkeurt maakt geen bal uit. Het DCFTA is in werking en dat is het enige wat telt. Andere en grootschaligere vrijhandelsverdragen (TTIP, CETA en TISA) wachten vol ongeduld op de handtekening van Rutte en zijn ambtsbroeders.

Je kunt in deze tekst het woord Oekraïne ook vervangen door Georgië of Moldavië. De EU heeft met deze landen dezelfde overeenkomsten gesloten en zal dit in de nabije toekomst ook met Armenië, Azerbeidzjan, en Wit Rusland beklinken. De DCFTA’s met Georgië en Moldavië zijn al sinds 1 september 2014 in werking.

The trade part of the EU-Ukraine Association Agreement becomes operational on 1 January 2016

Kamerbrief over de relaties tussen de EU en Oost Europa (PDF)

De ECB wordt een geïnstitutionaliseerde zombiebank

Vanaf het begin van de crisis torst de bankensector in Europa een immense lading aan uitstaande leningen met zich mee die nooit meer zullen worden terugbetaald. In Italië moesten onlangs vier kleine banken gered worden waarbij aandeelhouders en houders van spaarobligaties hun geld in rook zagen opgaan. De ECB fronste zijn wenkbrauwen.

ECB logo ontmanteld

De zelfmoord van een gepensioneerde man die zijn spaargeld zag verdwijnen haalde vorige week de Italiaanse kranten. De man was in de veronderstelling dat zijn geld veilig op een spaarrekening stond en trok bleek weg toen hij er achter kwam dat zijn saldo nul was. De bank legde hem uit dat hij al die tijd spaarobligaties had gekocht en dat dit iets anders is dan een spaarrekening. Hij was niet de enige met dit probleem. Veel Italianen hebben zich spaarobligaties laten aansmeren in plaats van een spaarrekening. Het ‘spaargeld’ waar ze jaren zuinig op zijn geweest werd met een pennenstreek afhandig gemaakt.

Om deze banken te redden zijn de komende vier jaar ook nog eens alle bijdragen uit het Italiaanse nationale noodfonds al opgeslorpt. De tijden dat banken gered werden door een bail-out met overheidsgeld zijn voorbij. Dit is pijnlijk voor een land als Italië waar nog zo’n 200 miljard Euro aan slechte leningen uitstaan, en waar de staatskas leeg is.

De Europese Centrale Bank (ECB) kijkt met lede ogen naar de uitgeholde staatskassen in Zuid-Europa. Hervormingen en bezuinigingen hebben niet het gewenste resultaat. De onwil om de schuldenberg op te ruimen heeft een ondergefinancierd systeem opgeleverd. Wanneer gepensioneerden zichzelf van het leven beginnen te beroven heeft de politieke steun voor dit proces zijn limiet bereikt. Dit gebeurt nu in Italië. Er is geen capaciteit voor grote bank bail-outs en de ECB heeft geen mandaat om te hulp te schieten. Toch zijn de academici van de Centrale Bank optimistisch, want hoe dan ook de geldpers draait op volle toeren.

Het oplossen van publieke of private schulden door geld bij te drukken wordt ook wel het aanmunten van schuld genoemd en is strikt illegaal onder Europees recht. Er zijn een reeks slechte ervaringen mee opgedaan in het verleden. Toch kreeg de ECB in januari groen licht van het Europese Hof en mochten de persen gaan draaien om staatsobligaties van banken op te kopen. Volgens Draghi zal dit gratis geld de inflatie aanjagen en lucht geven aan de kreunende bankensector zodat deze weer eens wat geld gaat uitlenen. De berg aan slechte leningen is daarmee allesbehalve opgeruimd. De ECB koopt nu elke maand voor 60 miljard aan staatsleningen op en wil daar mee doorgaan zo lang als het nodig is.

“Binnen ons mandaat is de ECB bereid te doen wat nodig is om de euro te behouden. En geloof me, het zal genoeg zijn,” aldus Mario Draghi, president van de ECB en voormalig managing-director bij Goldman Sachs.

Dit is dus hoe men de crisis uiteindelijk denkt te kunnen oplossen: Niet door schuldsanering maar door ouderwetsch geld bij te drukken onder een juridisch correcte vermomming. Als de nood straks echt aan de man is zal Draghi de miljarden aan slechte leningen opkopen en zet ze op de ECB balans. De ECB verandert dan langzaam in een geïnstitutionaliseerde zombiebank. Over het huzarenstuk waarmee de Euro dan voor de allerlaatste keer moet worden gered wordt hard nagedacht.

FT, Watch the presses roll as Europe scrambles to fix its banks

Hoe Nederlandse brievenbusfirma’s de wereld terroriseren

Buitenlandse investeerders weten hun weg naar Nederland te vinden als ze een land willen aanklagen. Via Nederlandse brievenbusfirma’s maken deze investeerders gretig gebruik van de verdragen die Nederland heeft met verschillende landen.

Oil refine plant

Nederland heeft met zo’n 95 landen BIT’s afgesloten (Bilateral Investment Treaties), dit zijn investeringsverdragen. Hierin is het beruchte ISDS (Investor-State Dispute Settlement) opgenomen, een private arbitrage waarmee bedrijven landen kunnen aanklagen, maar niet andersom. Plaats van handeling is in veel gevallen de Wereldbank. Binnen het ISDS zijn geen rechters werkzaam die publiekelijk worden aangesteld en een ambtseed hebben afgelegd. Het zijn meestal commerciële advocaten, die naast hun werk als arbiter ook gewoon advocatenwerk blijven doen. Het kan dus gebeuren dat een partij wordt beoordeeld door een rechter die gisteren nog advocaat was van de tegenpartij in een vergelijkbare zaak. De kans op belangenverstrengeling is dus groot. Inmiddels is ISDS uitgegroeid tot een instrument voor multinationals om staten onder druk te zetten. Steeds meer landen willen nu van dit ISDS af omdat het hun handenvol geld kost.

Een voorbeeld: In 2009 heeft het Indonesische parlement een nieuwe mijnwet aangenomen om meer inkomsten over te houden aan de binnenlandse mijnsector. Alle in het land actieve mijnbedrijven moeten een smelterij bouwen om de gedolven mineralen verder te verwerken. Deze wet schreef voor dat vanaf 12 januari 2014 een exportverbod zou volgen op ongeraffineerde mineralen. De Amerikaanse mijnbouwer Newmont klaagde via een Nederlandse brievenbusfirma Indonesië aan met behulp van het investeringsverdrag tussen de twee landen. Enkele maanden later werd bekend dat Newmont en de regering een compromis hadden bereikt. Newmont kreeg een licentie om ongeraffineerde grondstoffen te exporteren en dit ook nog eens tegen lagere tarieven. De ISDS-claim trokken ze in.

Nog een voorbeeld: In 2006 besloot toenmalig president van Venezuela, Hugo Chavez dat olieprojecten deels in staatshanden zouden komen en de belastingen omhoog moesten. De meeste oliefirma’s gingen akkoord met de uitkoop. Twee niet. Dat waren de Texaanse bedrijven ConocoPhillips en ExxonMobil. “Toen wij begonnen met de onteigening, gingen ze over tot arbitrage”, vertelt Bernard Mommer, verantwoordelijk voor de onderhandelingen over de compensatie. “Ik wist niet dat dat kon. Daar moeten beide partijen toch toestemming voor geven?” Mommer ontdekte dat Venezuela in 1991 BIT’s had afgesloten met onder andere Nederland. Daarin kregen alle investeerders, die zich oneerlijk behandeld voelen, recht op arbitrage. Conoco-Philips en Mobil lieten zich in 2006 snel inschrijven in Nederland en eisten samen 42 miljard dollar.

“Dit heet de Dutch sandwich”, aldus George Kahale III, een Newyorkse topadvocaat, die Venezuela verdedigt. “Je stopt een Nederlands bedrijfje tussen je bedrijfsketen en dan mag je je Nederlands noemen.”

Intussen zijn wereldwijd de meeste ISDS-claims uit Nederland afkomstig en is het de VS als belangrijkste claimland voorbij gestreefd. Minister Ploumen voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking laat weten dat ze het gebruik van BIT’s door brievenbusfirma’s onwenselijk vindt. Een bedrijf zal in de toekomst moeten aantonen dat het economisch actief is in Nederland. BIT’s zullen met het oog daarop worden aangescherpt, zegde ze de Tweede Kamer toe, al zullen investeerders van nu nog vijftien tot twintig jaar aanspraak kunnen maken op hun oude rechten.

Terwijl steeds meer Derde Wereld landen de BIT-akkoorden opzeggen of heronderhandelen lijkt het Westen nog steeds brood te zien in geprivatiseerde arbitrage. In de onderhandelingen over de vrijhandelsverdragen TTIP, CETA en TTP is arbitrage voorzien door middel van de omstreden ISDS-clausule.

MO, Hoe een Amerikaanse mijngigant Indonesië onder druk zet met een Nederlands investeringsverdrag

MO, Oliereuzen straffen Venezuela via Nederlands verdrag

One World, Nederland is spil in ISDS-systeem

De VS is niet langer een democratie

Dat de VS bestuurd wordt door een economische elite weten we inmiddels allemaal. Maar dat het voor bondgenoten van de Verenigde Staten onmogelijk is om een eigen koers te varen is nog niet tot iedereen doorgedrongen.

Statue of Liberty

Na de bevrijding van de Duitse bezetter door de geallieerden en de Russen in 1945, bepaalt de Amerikaanse regering de agenda van Europa. Wat destijds niet tot onze grootouders kon doordringen komt langzaam maar zeker aan de oppervlakte: Het plan van een kleine economische elite om de totale wereldorde naar zijn hand te zetten. Een goed voorbeeld is de hereniging van de twee Duitslanden in 1990 en de uitbreiding van het NAVO-gebied richting Russische grens. Toenmalig West-Duits minister van buitenlandse zaken, Hans Dietrich Genscher zei op 10 februari 1990 het volgende tegen zijn Russische collega Eduard Shevardnadze: “We zijn ons ervan bewust dat het NAVO-lidmaatschap voor een verenigd Duitsland ingewikkelde vragen oproept. Voor ons is echter één ding zeker: De NAVO zal niet uit te breiden naar het oosten.” En daarmee was de hereniging een feit.

Opvallend is dat de belofte niet werd vastegelegd in een verdrag maar destijds is bekrachtigd door een ferme handdruk tussen president Bush en president Gorbachev. Onder leiding van de VS loog het Westen over de belofte. In West-Duitse transcripties uit 1990 van een ontmoeting tussen president Bush en Bondskanselier Kohl in Camp David maakte Bush duidelijk hoe hij over de afspraak dacht: “Naar de hel met dit akkoord, wij hebben de overhand, zij niet.” In april herhaalde Bush deze boodschap in een vertrouwelijk telegram aan de Franse president François Mitterrand. Hij zette uiteen dat de NAVO de dominante veiligheidsorganisatie moest blijven in het post-Koude Oorlog-Europa.

Dat er achter de uitbreiding van de NAVO allerlei financiële belangen schuilgaan verbaast niemand meer. Van de wereldwijde wapenhandel wordt 56% gedomineerd door de VS. Daarnaast werkt men in het diepste geheim aan een reeks internationale handelsverdragen, TTIP, TPP, CETA en TISA, waarvan vooral Amerikaanse multinationals en banken profiteren. Diezelfde multinationals en banken hebben inmiddels de politieke besluitvorming volledig in hun handen. Oud president Jimmy Carter zei hier onlangs dit over:

“We zijn een oligarchie geworden waarin omkoping de essentie is om verkozen te worden tot president. Hetzelfde geldt voor gouverneurs en Amerikaanse senatoren en congresleden. We zien een ondermijning van ons politieke systeem dat nu dient als een uitbetaling aan degene die een belangrijke bijdrage leverden aan een verkiezingscampagne. Op dit moment vinden de Democraten en Republikeinen deze onbeperkte geldstroom een groot voordeel voor zichzelf. ”

Oud Rabobank topman Herman Wijffels zei vorige week in een gesprek met Willem Middelkoop dat hij zich ernstige zorgen maakt. “De kern is dat Amerika niet bestuurd wordt door Washington maar door Wallstreet en een militair-industrieel complex dat daar een grote rol in speelt… Ik ben tegen TTIP want door grote bedrijven, en met name de Wallstreet belangen, worden die onderhandelingen zodanig beïnvloed dat ik dit niet vertrouw. Ik vind dat onze democratieën corpocratieën zijn geworden die feitelijk de belangen van het grote bedrijfsleven bevorderen.”

Elk land dat zijn eigen koers vaart en niet de belangen van de economische elite behartigt komt uiteindelijk in conflict met de Wallstreet-regering in Washington. Voorbeelden genoeg. Honduras, Irak, China, Iran en nu Rusland. Aan de andere kant is de Amerikaanse schuldenberg zo enorm groot geworden dat steeds meer landen de Dollar als wereldhandelsmunt niet langer zien zitten. Ook de krimpende wereldeconomie draagt bij aan de sneltreinvaart waarmee de economische macht van de VS afneemt. Dat China zich weinig aantrekt van de provocaties door Amerikaanse oorlogsschepen in de Zuid-Chinese zee is hoopvol, maar de oorlog in Syrië daarentegen is zeer explosief en een groot conflict met de Russen ligt op de loer.

De laatste stuiptrekkingen van een wereldmacht in verval zijn levensgevaarlijk. De regeringen in Europa zitten nog in de post-Koude Oorlog-modus en hebben het druk met het achterna hollen van de door de VS en Saoedi-Arabië gesponsorde IS-terroristen. Tot het moment dat de bevolking bij zinnen komt en onze corrupte leiders tot de orde roept zijn we overgeleverd aan de waan van de dag.

Strategic Culture Foundation, America’s Great Lie. Europe’s Great Shame. Russia’s Great Case

Huffington Post, Jimmy Carter Is Correct That the U.S. Is No Longer a Democracy

Café Weltschmerz, Willem Middelkoop in gesprek met Herman Wijffels; “Amerika wordt bestuurd door Wall Street”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: