Zoeken

wordt het toch nog gezellig

Categorie

Europa

Rutte zegt ‘ja’ tegen Oekraïne

Premier Rutte heeft laten weten dat hij in de aanloop naar het referendum over het Oekraïens associatieverdrag voluit campagne gaat voeren voor een JA.

Rutte Juncker Timmermans

Tijdens de feestelijke opening van het Nederlands EU voorzitterschap zei Rutte: “Ik ga de straat op en uitleggen aan het publiek waarom wij dit akkoord hebben ondertekend. We zijn een handelsnatie en leven dankzij vrijhandelsakkoorden. Oekraïne is hier een goed voorbeeld van. Mensen die ‘nee’ willen stemmen denken dat het associatieverdrag met Oekraïne een eerste stap op weg naar het EU-lidmaatschap is. Het heeft niets te maken met de toetreding”.

Maar wat is nu eigenlijk het grote verschil tussen een associatieverdrag en een vrijhandelsakkoord? Het vrijhandelsakkoord, ofwel de Deep and Comprehensive Free Trade Area (DCFTA), is op 1 januari ingegaan. Europa en Oekraïne zijn hiermee een verbintenis aangegaan voor een diepgaande economische samenwerking waarin Europese bedrijven en banken toegang krijgen tot de Oekraïense markt en vice versa. Importtarieven en andere handelsbarrières worden opgeheven. Wat de DCFTA niet regelt en het associatieverdrag wel is het afschaffen van de visumplicht voor Oekraïners. Ook zorgt dit verdrag voor meer samenwerking op het gebied van veiligheid en defensie en voor meer integratie met de EU. Oekraïne verplicht zich om haar economie en regelgeving om te vormen naar Europese standaarden, een soort verkapte toetreding dus. De Russen zijn er niet blij mee.

Het gaat de belastingbetaler hoe dan ook geld kosten. Beloofd wordt dat dit dan wel weer geld in het laatje brengt van het bedrijfsleven, iemand moet er tenslotte beter van worden, nietwaar? De Europese Commissie en de Europese Investeringsbank (EIB) hebben een programma opgetrokken om het Oekraïense midden en kleinbedrijf de komende jaren te subsidiëren en te financieren. Een bijdrage van tenminste 100 miljoen Euro komt uit de Brusselse schatkist.

Op dit moment liggen er nog een paar andere ingrijpende handelsverdragen op tafel die extreem veel macht overdragen naar het internationale bedrijfsleven. Deze verdragen worden voor het grootste deel geschreven door het bedrijfsleven zelf. Als ze straks zijn ondertekend worden regeringen buiten spel gezet. Allereerst is er het beruchte Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP), een vrijhandelsakkoord met de Verenigde Staten dat momenteel afgerond wordt. Dan is er een soortgelijk verdrag met Canada, het Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA). Deze overeenkomst wordt nog dit jaar voorgelegd aan het Europees Nepparlement.

Mochten de twee bovengenoemde wurgverdragen om welke reden dan ook toch niet doorgaan dan werkt de Wereldhandelsorganisatie in het geheim aan een akkoord dat via de achterdeur alsnog in uw rectum geschoven kan worden. Het Trade In Services Agreement (TISA) gaat er voor zorgen dat naast het onderwijs en de politie ook ons drinkwater wordt geprivatiseerd. Er zullen nog heel veel referenda georganiseerd moeten worden. Maar of het zin heeft?

Lees: Naast TTIP is er nog iets veel duivelser in de maak, TISA

ECB: “Er is geen plan B”

De geldpers van de Europese Centrale Bank draait overuren. Elke maand wordt er zo’n slordige 60 miljard Euro bijgedrukt in de hoop de economie aan de praat te krijgen. “Er is geen plan B, er is maar één plan,” aldus Peter Praet, de tweede man van de ECB.

One million Euro

Het enige plan van de ECB om de alsmaar langzamer draaiende economie aan te jagen is de geldpers. Door dit paardenmiddel in te zetten hoopt men op een hogere inflatie zodat banken meer ruimte krijgen om weer eens wat uit te lenen. Maar vooralsnog blijft het gewenste resultaat uit. De persen draaien nu al een jaar op volle toeren en Praet geeft toe dat het beleid nog niet succesvol is geweest.

“Er gebeuren allerlei zaken die de inflatie naar beneden drukken, zoals bijvoorbeeld de daling van de olieprijzen of de mindere economische prestaties van de groeilanden. We hebben beslist om ons beleid alvast tot maart 2017 te handhaven. We moeten wel opletten dat we door het verschuiven van die horizon de geloofwaardigheid van de ECB niet in gevaar brengen.”

Praet vindt dat politici nu aan zet zijn. Volgens hem moeten strenge hervormingen doorgevoerd worden en staatsschulden afgebouwd. Nogal wat Europese landen hebben moeite om de begroting op orde te krijgen en lenen elk jaar geld bij. De schulden stapelen zich eerder op dan dat ze minder worden. Daarnaast houdt de ECB de rente extreem laag met gevaarlijke bijwerkingen, spaarders steken hun geld liever in aandelen of vastgoed die de prijzen opdrijven en overwaarde tot gevolg hebben.

“Het beleid van de ECB heeft ongetwijfeld onbedoelde gevolgen. In sommige landen bestaat het risico dat de immobiliënprijzen of sommige financiële markten en beurzen te snel of kunstmatig stijgen. We volgen dat nauwgezet op en indien nodig kan er worden ingegrepen om zeepbellen te voorkomen.”

De ECB is van plan om voorlopig zo’n 1.500.000.000.000,- euro uit de drukpers te laten rollen en hoopt dat de inflatie volgend jaar tegen de twee procent zit. Zo niet dan is er geen plan B om het Europroject op de rails te houden.

Knack, ‘Nooit gedacht dat we 1.500.000.000.000 euro zouden moeten bijdrukken’

Associatieverdrag Oekraïne is op 1 januari al van start gegaan

 

Heeft iemand de kleine lettertjes uit het associatieverdrag met Oekraïne gelezen? In ieder geval niemand bij NOS of Nieuwsuur. Het referendum ten spijt maar terwijl u aan de oliebollen zat is het belangrijkste deel van dit verdrag al in werking getreden. De EU en Oekraïne vormen nu een vrijhandelszone.

Mark Rutte tekent associatieverdrag Oekraïne, 21 maart 2014
Rutte tekent het associatieverdrag met Oekraïne, 21 maart 2014

Weer is de kiezer nauwelijks geïnformeerd door politiek en media. Op vrijdag 21 maart 2014 tekende premier Rutte en zijn Europese collega’s het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne. Op datzelfde moment werden in Den Haag de laatste voorbereidingen getroffen voor de nucleaire top met als special guest president Obama. De media hadden het er maar druk mee. Zoveel grote jongens in Nederland, dat maken we nooit mee in onze moerasdelta. De kleine lettertjes waaronder Rutte zijn krabbel moest zetten bleven op die dag onderbelicht.

Sinds afgelopen vrijdag vormen de EU en Oekraïne een vrijhandelszone, ofwel een Deep and Comprehensive Free Trade Area (DCFTA). Dit betekent dat Europese bedrijven en banken toegang krijgen tot de Oekraïense markt en vice versa. Importtarieven en andere handelsbarrières worden opgeheven. Daarnaast heeft Oekraïne zich verplicht om haar gecorrumpeerde economie te hervormen naar Europese standaarden, ook al lijkt alles er op dat het eerder andersom is. Om het land te helpen met het omvormen van de economie hebben de Europese Commissie, de Europese Investeringsbank (EIB) en de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBRD) een programma opgetrokken om het Oekraïense midden en kleinbedrijf de komende jaren te subsidiëren en te financieren. Ja, dit wordt gedaan met uw geld. Een bijdrage van tenminste 100 miljoen Euro komt uit de Brusselse schatkist.

Volgens de Europese Commissie zal deze bijdrage naar verwachting één miljard aan nieuwe investeringen door het Oekraïense midden en kleinbedrijf opleveren. Deze investeringen worden gefinancierd door de EIB en de EBRD. Juist. Ook hier gelden de toverwoorden: Steek u in de schulden, geen enkel probleem, zo lang u maar bij Europese investeringsbanken leent. Met dit geleende geld zal het Oekraïense mkb voornamelijk goederen, diensten en kennis uit de EU (ofwel Duitsland) moeten aankopen. De financiële wereld en haar politici geloven nog steeds heilig dat je economische groei met geleend geld kunt financieren.

En zo keert het land terug naar de orde van de dag en wordt het verder uitgehold. Het associatieverdrag is niet meer dan een truc om de invloed van die gevaarlijke Russen buiten de deur te houden en verder in te perken. Of de Nederlandse bevolking dit verdrag op 6 april wel of niet goedkeurt maakt geen bal uit. Het DCFTA is in werking en dat is het enige wat telt. Andere en grootschaligere vrijhandelsverdragen (TTIP, CETA en TISA) wachten vol ongeduld op de handtekening van Rutte en zijn ambtsbroeders.

Je kunt in deze tekst het woord Oekraïne ook vervangen door Georgië of Moldavië. De EU heeft met deze landen dezelfde overeenkomsten gesloten en zal dit in de nabije toekomst ook met Armenië, Azerbeidzjan, en Wit Rusland beklinken. De DCFTA’s met Georgië en Moldavië zijn al sinds 1 september 2014 in werking.

The trade part of the EU-Ukraine Association Agreement becomes operational on 1 January 2016

Kamerbrief over de relaties tussen de EU en Oost Europa (PDF)

De ECB wordt een geïnstitutionaliseerde zombiebank

Vanaf het begin van de crisis torst de bankensector in Europa een immense lading aan uitstaande leningen met zich mee die nooit meer zullen worden terugbetaald. In Italië moesten onlangs vier kleine banken gered worden waarbij aandeelhouders en houders van spaarobligaties hun geld in rook zagen opgaan. De ECB fronste zijn wenkbrauwen.

ECB logo ontmanteld

De zelfmoord van een gepensioneerde man die zijn spaargeld zag verdwijnen haalde vorige week de Italiaanse kranten. De man was in de veronderstelling dat zijn geld veilig op een spaarrekening stond en trok bleek weg toen hij er achter kwam dat zijn saldo nul was. De bank legde hem uit dat hij al die tijd spaarobligaties had gekocht en dat dit iets anders is dan een spaarrekening. Hij was niet de enige met dit probleem. Veel Italianen hebben zich spaarobligaties laten aansmeren in plaats van een spaarrekening. Het ‘spaargeld’ waar ze jaren zuinig op zijn geweest werd met een pennenstreek afhandig gemaakt.

Om deze banken te redden zijn de komende vier jaar ook nog eens alle bijdragen uit het Italiaanse nationale noodfonds al opgeslorpt. De tijden dat banken gered werden door een bail-out met overheidsgeld zijn voorbij. Dit is pijnlijk voor een land als Italië waar nog zo’n 200 miljard Euro aan slechte leningen uitstaan, en waar de staatskas leeg is.

De Europese Centrale Bank (ECB) kijkt met lede ogen naar de uitgeholde staatskassen in Zuid-Europa. Hervormingen en bezuinigingen hebben niet het gewenste resultaat. De onwil om de schuldenberg op te ruimen heeft een ondergefinancierd systeem opgeleverd. Wanneer gepensioneerden zichzelf van het leven beginnen te beroven heeft de politieke steun voor dit proces zijn limiet bereikt. Dit gebeurt nu in Italië. Er is geen capaciteit voor grote bank bail-outs en de ECB heeft geen mandaat om te hulp te schieten. Toch zijn de academici van de Centrale Bank optimistisch, want hoe dan ook de geldpers draait op volle toeren.

Het oplossen van publieke of private schulden door geld bij te drukken wordt ook wel het aanmunten van schuld genoemd en is strikt illegaal onder Europees recht. Er zijn een reeks slechte ervaringen mee opgedaan in het verleden. Toch kreeg de ECB in januari groen licht van het Europese Hof en mochten de persen gaan draaien om staatsobligaties van banken op te kopen. Volgens Draghi zal dit gratis geld de inflatie aanjagen en lucht geven aan de kreunende bankensector zodat deze weer eens wat geld gaat uitlenen. De berg aan slechte leningen is daarmee allesbehalve opgeruimd. De ECB koopt nu elke maand voor 60 miljard aan staatsleningen op en wil daar mee doorgaan zo lang als het nodig is.

“Binnen ons mandaat is de ECB bereid te doen wat nodig is om de euro te behouden. En geloof me, het zal genoeg zijn,” aldus Mario Draghi, president van de ECB en voormalig managing-director bij Goldman Sachs.

Dit is dus hoe men de crisis uiteindelijk denkt te kunnen oplossen: Niet door schuldsanering maar door ouderwetsch geld bij te drukken onder een juridisch correcte vermomming. Als de nood straks echt aan de man is zal Draghi de miljarden aan slechte leningen opkopen en zet ze op de ECB balans. De ECB verandert dan langzaam in een geïnstitutionaliseerde zombiebank. Over het huzarenstuk waarmee de Euro dan voor de allerlaatste keer moet worden gered wordt hard nagedacht.

FT, Watch the presses roll as Europe scrambles to fix its banks

TTIP: Olie-industrie heeft toegang tot geheime ontwerptekst

Oliemaatschappij ExxonMobil heeft inzage in vertrouwelijke TTIP documenten. Ook hebben EU-ambtenaren een belangenorganisatie voor olieraffinaderijen gevraagd om ‘concrete input’ te leveren voor de tekst van het energiehoofdstuk.

Olie

De onderhandelingen over het Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP), het vrijhandelsverdrag tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie, zijn in volle gang. Britse krant The Guardian wist beslag te leggen op e-mails en notulen waaruit de heimelijke verstandhouding tussen Brussel en de industrie weer eens duidelijk naar voren komt.

De Europese Commissie heeft de belangenorganisatie voor industriëlen, BusinessEurope zelfs aangeboden om hen in contact te brengen met de Amerikaanse TTIP-onderhandelaars. Een woordvoerder van de Europese Commissie zei dat de contacten werden verstrekt als een ‘gemeenschappelijke gunst’. Van BusinessEurope is bekend dat ze zich altijd hevig heeft verzet tegen schone energie.

De EU dringt aan op een garantie dat de VS vrije export van olie en gas naar Europa zal toestaan. Milieuactivisten vrezen dat deze vrije invoer van invloed kan zijn op de klimaatagenda van de EU. “Dit is een merkwaardige inkijk in hoe de Europese Commissie en multinationals TTIP gebruiken om de export van Amerikaanse fossiele brandstoffen te bevorderen,” zegt John Hilary van actiegroep War on Want. Ook Europarlementariër Ska Keller van de Groenen reageert geschokt: “Ik vraag me af wie eigenlijk de ontwerpteksten van de EU schrijft. Het lijkt er op dat dit grote bedrijven zijn die alleen maar denken aan de winst. De Commissie moet stoppen met het verlengstuk te zijn van de zakelijke lobby.”

Uit notulen van een bijeenkomst in september 2013 blijkt dat EU-ambtenaren aan 11 olie en gasbedrijven een briefing hebben gegeven over de stand van zaken rond TTIP. Hierbij bevonden zich Shell, BP en ExxonMobil. Belangenorganisatie voor olieraffinaderijen Fuels Europe is daarin gevraagd om verdere concrete input te geven over het grondstoffen en energie-hoofdstuk. De belangenorganisatie kon desgevraagd niet aangeven welke EU-ambtenaren bij deze meeting aanwezig zijn geweest. John Cooper, directeur van Fuels Europe: “De EU moet goed worden geïnformeerd en de kennis van zaken is nu eenmaal te vinden bij de industrie zelf. Er is een afstemming over de algemene doelstellingen en dus is het zinvol om de EU te ondersteunen.”

De documenten die The Guardian in handen heeft zijn verkregen via een wet die vergelijkbaar is met de wet openbaarheid van bestuur. In een begeleidende brief van EU-ambtenaren wordt uitgelegd waarom gedeeltes uit een bepaald verslag zijn weggekrast. Het gaat hier om een ontmoeting tussen ExxonMobil en de Eurocommissaris van handel. “Deze onthullen mogelijk de strategieën van de Commissie in de TTIP-onderhandelingen”. De Commissie ontkent dat er vertrouwelijke informatie met ExxonMobil is gedeeld.

The Guardian, TTIP talks: EU alleged to have given ExxonMobil access to confidential papers

“De EU is een kartel met een diepe minachting voor democratie”

Dit zei Yanis Varoufakis, voormalig Grieks minister van Financiën onlangs in Londen. “Voor hen is democratie niet meer dan een verkiezingsproces waarmee hun macht bevestigd wordt om vervolgens keuzes te maken die helemaal los staan van de burger.”

Europe is Kaput. Long live Europe

Yanis Varoufakis, filosoof Slavoj Žižek en Wikileaks oprichter Julian Assange bespraken vorige week in Londen de toekomst van Europa. Onder de titel Europe is kaput, long live Europe werd er gediscussieerd over de economische crisis en de ongekende uitdagingen voor gecentraliseerd Europees beleid. Varoufakis gaf een kraakheldere analyse over de ontstaansgeschiedenis van de EU:

“De EU is ontstaan in de late veertiger jaren en vervolgens tot stand gekomen in de vroege jaren vijftig als een kartel van zware industrie. De eerste benaming van de EU was namelijk de Europese gemeenschap van kolen en staal. Dus de industrieën van kolen en staal in België, Nederland, Duitsland, Oost-Frankrijk en Noord-Italië werden een kartel. Dit gebeurde onder het toeziend oog van de Verenigde Staten, de nieuwe koopmannen die na de tweede wereldoorlog de touwtjes in handen hebben gekregen. Het probleem is dat elk kartel haar administratie heeft zoals bijvoorbeeld OPEC, de organisatie van olie exporterende landen. Het kolen en staal-kartel kreeg haar administratie in Brussel en begon dus niet als de overheid van een staat, maar als de administratie van een kartel dat zich bezig houdt met het reguleren van de concurrentie tussen de industrieën.

Het project werd verder uitgebreid. Het coöpteerde de Franse landbouw en noemde het ‘landbouwbeleid’. Daarna coöpteerde het de banken en vervolgens breidde het kartel geografisch verder uit. Het is altijd een techocratie gebleven daar in Brussel met een diepe minachting voor democratie. Voor hen is democratie niet meer dan een verkiezingsproces waarmee hun macht bevestigd wordt om vervolgens keuzes te maken die helemaal los staan van de burger.

Een kartel vereist prijsstabiliteit. OPEC reguleert de olieprijs. Het kartel van kolen, staal en alle andere koopwaar moest de prijzen in Europa constant houden. Om dit te bereiken werden de wisselkoersen van de verschillende landen stabiel gehouden. Dit lukte de eerste twintig jaar heel aardig omdat de Amerikanen en de westerse economieën zich hielden aan het Bretton Woods-verdrag (Hierin werd o.m. de waarde van geld gekoppeld aan de goudprijs). Dit verdrag werd in 1971 door president Nixon opgezegd en de Europese valuta begonnen te fluctueren ten opzichte van elkaar. Het kartel, ofwel de Europese gemeenschappelijke markt kwam onder druk te staan en er werden processen opgestart om de koersen te stabiliseren. Het werkte niet.

De Britten wisten uit een van die pogingen te ontsnappen door af te zien van deelname aan de Economische en Monetaire Unie en tekende uiteindelijk het verdrag van Maastricht niet. Vervolgens werd er iets drastischer en radicaler bedacht; Een gemeenschappelijke munt. Thatcher had overigens gelijk. In een van haar laatste toespraken in the House of Commons zei ze dat rentetarieven en monetair beleid een politieke aangelegenheid is van een land. De Eurozone zou dus uiteindelijk Europese politiek moeten gaan bedrijven.

Als je een gemeenschappelijke munt bovenop de administratie van een kartel probeert te plakken dan krijg je uiteindelijk een nachtmerrie. Je krijgt dan een inefficiënt monetair systeem dat een piramidespel creëert. In het begin is er eindeloze groei, dat was de periode 2000 – 2008 en vervolgens zakt het in elkaar waarbij de lasten op de zwakste schouders terecht komen. In Griekenland, Spanje en Ierland kwamen de lasten bij de zwakste burgers terecht. Zolang de administraties in Brussel en Frankfurt de ontwerpfouten blijven ontkennen ettert de wond door en is het onmogelijk om deze te genezen.

Het lijkt allemaal een beetje op het laatste couplet van het nummer van The Eagles, Hotel California. Je kunt uitchecken uit de EU en een referendum organiseren, maar je kunt Europa nooit verlaten”.

Europe is Kaput. Long live Europe! – Slavoj Žižek, Yanis Varoufakis and Julian Assange – full event

Fins parlement bijeen om Euro-uitstap te bespreken

Een burgerinitiatief in Finland heeft voldoende handtekeningen opgehaald om een debat over een Euro-uitstap op de agenda van het parlement te zetten. Initiatiefnemer en Europarlementariër Paavo Väyrynen vindt dat de invoering van de Euro ernstige schade heeft toegebracht aan de economie.

euro-bankbiljetten

Väyrynen vindt dat de informatie waarmee het parlement destijds besloot om mee te doen aan het Europroject te rooskleurig is geweest. De Eurozone heeft zich niet ontwikkeld zoals destijds is voorgespiegeld. Hij kijkt naar buurland Zweden dat besloot niet mee te doen. “Sinds 2008 is de Zweedse economie gegroeid met 8%, terwijl de onze is gekrompen met 6 %.” De Finse regering worstelt al jaren om de begroting rond te krijgen en heeft fors moeten bezuinigen. Net als in andere Eurolanden zijn de bezuinigingen terecht gekomen bij de belastingbetaler en die begint te morren. Toch wijst een onderzoek uit dat 64% van de Finnen de Euro nog steeds steunt, maar dit aantal daalt ten opzichte van vorig jaar.

‘Het lidmaatschap heeft financiële schade veroorzaakt aan Finland. Er is werkloosheid en een overheidstekort. In strijd met EU-verdragen zijn maatregelen genomen om financiële steun te geven aan lidstaten in nood. Deze steunmechanismen hebben een permanente basis gekregen. Gaandeweg zijn de regels in de Eurozone dusdanig veranderd dat de economische onafhankelijkheid van Finland is afgenomen.’ Dit staat te lezen in het burgerinitiatief.

“Hoog tijd voor een breder debat met de vraag of we in de eurozone moeten blijven of niet,” zegt Paavo Väyrynen.

Een recent rapport van de Finse denktank EuroThinkTank zette de eenmalige kosten van een terugkeer naar de Markka-munt op maar liefst 20 miljard euro. Ook zou de uitstap zinvol zijn op de langere termijn. “Een exit zal niet gemakkelijk zijn, maar het moet worden bekeken vanuit het oogpunt hoe het kan helpen ons bruto binnenlands product te laten groeien,” zegt Vesa Kanniainen, hoogleraar economie aan de Universiteit van Helsinki en een lid van de denktank.

Het parlement van Finland zal volgend jaar debatteren over de vraag of de Eurozone verlaten moet worden of niet. Een parlementair medewerker laat weten dat het onwaarschijnlijk is dat het lidmaatschap van de gemeenschappelijke munt wordt beëindigd en dat het initiatief vooral de onvrede over de economische prestaties van hun land belicht.

Reuters, Finnish parliament will debate next year leaving euro zone

Het einde van de EU is nabij

Het gaat nu pas echt interessant worden in Europa. Na de aanslagen in Parijs met vervolgens de noodtoestand en het sluiten van de Franse grenzen lijkt het enige EU succes, het Schengen verdrag, niet langer houdbaar.

EU border refugees police

Sinds het verdrag van Maastricht ligt het Europees project onder vuur. Het begon ooit met een handvol sceptische economen die waarschuwden dat een monetaire unie zonder centrale regering niet lang houdbaar is. Het verdrag van Lissabon dat in 2009 in werking trad versterkte ‘de democratische legitimiteit’ van de EU maar een politieke unie is niet van de grond gekomen. Sindsdien lijkt het project zich in een achtbaan te bevinden en is de EU-trein een projectiel dat in volle snelheid op zijn eindhalte afstevent.

Terwijl Brusselse technocraten na het begin van de kredietcrisis de tekortkomingen van de muntunie met pleisters en Duct Tape probeerden te repareren groeide de weerstand en schoten over het hele continent links en rechts Eurokritische partijen als paddenstoelen uit de grond. Zo lang zich geen mannen met hooivorken in de Brusselse wandelgangen ophouden wordt alle kritiek op de unie comfortabel ontkent en weggehoond. De grondbeginselen van de unie zoals eerbied voor de menselijke waardigheid, vrijheid en democratie blijken alleen te gelden voor een hoog opgeleide kaste met een prima salaris en in het bezit van een of meerdere woningen. Ondanks de groeiende wanhoop onder de burgers en lange rijen voor de voedselbanken weet het establishment het morrende volk buiten haar zicht te houden. Het adagium is immers, ‘my way or the highway’. Het is dus de highway geworden. Of liever, de secundaire wegen waarover onophoudelijk een stroom vluchtelingen zich onze kant op beweegt. Weggevlucht toen huis en haard vernietigd werden door IS met wapens uit Amerika en Saoedi-Arabië. Het enige succesvolle EU-verdrag, Schengen dat vanaf 1993 een vrij verkeer van kapitaal, goederen, diensten en een gemeenschappelijk visumbeleid regelde, staat sinds het uitbreken van de vluchtelingencrisis op losse schroeven. Steeds meer landen sluiten hun grenzen af met prikkeldraad.

Na de Parijse aanslagen van vrijdag de dertiende is het Europese project niet meer uit te leggen. Eurocommissaris Frans Timmermans deed enkele uren voor de aanslagen nog wel een poging door te roepen dat er voor de EU maar één alternatief is namelijk oorlog, en faalde. De bankencrisis, kredietcrisis, vluchtelingencrisis en nu de terreur in Parijs hebben een sterk gevoel van onbehagen bij de burger losgemaakt. Het idee dat de politiek er een complete chaos van heeft gemaakt is inmiddels over het hele continent verspreid. Europa moet onder ogen zien wat het werkelijk is. Een verzameling volkeren die te veel van elkaar verschillen en te weinig met elkaar gemeen hebben om op te gaan in een kartel met een gezamenlijke munt en een centrale administratie. Het enige dat we delen is een gezamenlijke geschiedenis.

We moeten nu door de zure appel van het eindspel heen met waarschijnlijk een grote rol voor Marine Le Pen, Geert Wilders en een Europese versie van de Patriot Act. Het establishment zal zich niet gewonnen geven en haar greep op de samenleving verstevigen net zolang tot de gehavende economie piepend en knarsend tot stilstand komt. Daarna uithuilen, opnieuw beginnen en hopelijk tot de ontdekking komen dat Europa een veelzijdige lappendeken is van cultuur, taal en erfgoed. Een deken die hoort te bestaan uit onafhankelijke democratieën die elk hun eigen broek op mogen houden. Het continent is te oud voor politieke experimenten en hoort een baken van rust te zijn in een turbulente wereld. Het einde van de EU is nabij.

Aanslagen Parijs tonen aan, westerse waarden morsdood

President Hollande noemt de aanslagen in Parijs een “aanslag tegen de waarden die wij overal ter wereld verdedigen, tegen wat we zijn: een vrij land dat op de hele planeet iets betekent.” Maar over welke waarden heeft hij het dan? Waarom is er zoveel haat tegen het Westen in de rest van de wereld?

Frans leger Eiffel Toren

In de Chinese ambassade in Pretoria zijn folders te vinden die bestemd zijn voor Zuid Afrikanen. Hierin staat deze tekst te lezen: ‘China is blij dat de honderd jaar durende vernedering van de Europese barbaarse dominantie eindelijk ten einde is gekomen.’ Peter Knoope, oud-directeur van het Internationaal Centrum voor Contra-Terrorisme (ICCT) en nu werkzaam voor Clingendael, het Nederlands Instituut voor Internationale Betrekkingen, las deze folder en realiseert zich dat het Westen een zeer slechte naam heeft. Hij sprak de afgelopen week met Knack-Magazine.

“Wij dringen ons denken over geschiedenis op aan de rest van de wereld. En dat gaat helemaal fout. We hebben geen idee van wat zich aan het ontwikkelen is. De woede, de ontevredenheid, de antiwesterse sentimenten. We denken nog altijd dat we moeten democratiseren, en dat onze seculiere vooruitgangsgedachten enige relevantie hebben in een wereld waarin het merendeel van de mensen antiwesters is. Dat verontrust me.”

“IS heeft een aantrekkingskracht in China, Indonesië, Pakistan, Afghanistan en in de Centraal-Aziatische republieken, tot en met Rusland, het Midden-Oosten en Noord- en West-Afrika. Noem maar op. Wat is daar de onderliggende stroom? Wat bindt die mensen in het gezamenlijk idee “we hebben iets om tegen te strijden? Zolang we dat niet snappen, zolang we er bommen op blijven gooien en met geweld op het fenomeen antwoorden, zullen we het vraagstuk niet oplossen.”

Westerse bommen die vrijheid, democratie en rechtsstaat moeten brengen in de vroegere Europese koloniën. Voormalig directeur van het bureau Mensenrechten van de Verenigde Naties en Emeritus Hoogleraar Internationaal Recht aan de Universiteit van Maastricht, Theo van Boven, zet vraagtekens bij de buitenlandpolitiek van het Westen. “Er is een poging gedaan om totalitaire leiders zoals Gadaffi in Libië, Mubarak in Egypte en Saddam Hussein in Irak, weg te werken met geweld maar of dat allemaal zo gelukkig is gegaan? Het heeft tot meer instabiliteit geleid. Het Westen heeft boter op haar hoofd en deed zaken met deze leiders. Dit voor eigen gewin. Vanwege de olievoorraden werd Gadaffi te vriend gehouden.”

Ondanks de onophoudelijke stroom bootjes met vluchtelingen die onze kant op komen en het verzet daartegen blijft het Europees establishment halsstarrig volhouden dat de ingeslagen koers de beste is. Er is geen enkele aanwijzing dat er ook maar iemand binnen de politieke elite behoefte heeft aan een time-out, aan een periode van zelfreflectie. Ook niet wanneer terroristen bloedbaden aanrichten in Europese steden. Een dag voor de aanslagen in Parijs kwamen in Libanon door een tweetal bommen 43 mensen om het leven. De aanslagen werden opgeëist door IS. Met beide bloedbaden op het netvlies en de wetenschap dat IS militaire steun uit Washington ontving wordt het misschien tijd om te concluderen dat onze westerse waarden ontzield, omgekomen en morsdood zijn.

Eurocommissaris Timmermans die enkele uren voor de terreurdaad in Parijs stelde dat er voor de EU maar één alternatief is namelijk oorlog, toont aan dat het water tot aan de lippen staat. De ijsberg heeft het logge ideologische schip lang geleden al geraakt. Timmermans en consorten zetten nog maar eens een wals in terwijl de bootjes zich vullen en de een na de ander in het koude water terecht komt.

KNACK, Terrorisme-expert Knoope: ‘Een groot deel van de wereld haat ons’

RTV Maastricht, Gesprek Theo van Boven op 6’55”

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: