Zoeken

wordt het toch nog gezellig

Categorie

lobby

“Alles staat op instorten”

We beleven een absolute corruptie-piek. Of het nu Hillary Clinton is die zich gevrijwaard ziet van vervolging voor het illegaal bewaren van staatsgeheimen op haar thuiscomputer, of de industrie die via de politiek macht inkoopt. Nog nooit zijn omkooppraktijken zo normaal geweest als vandaag de dag. Het kaartenhuis is doordrenkt van machtsspelletjes en geurt naar ontbinding.

image

Oud Wall Street-analist en oprichter van de website Liberty Blitzkrieg, Michael Krieger houdt zich al een tijd bezig met vraagstukken die de hedendaagse wereldeconomie teisteren. Onlangs publiceerde hij een bericht over de crash van het systeem die volgens hem onvermijdelijk is. 
”De economische neergang die we nu meemaken is het uiteenvallen en de daaropvolgende ineenstorting van het totale status quo regime, het hele naoorlogse establishment. Dit is veel immenser dan de economische terugval in 2008 en 2009. Sinds 1945 hebben we alle soorten van economische crises gehad. We hebben dalende en stijgende markten gezien, maar de status quo, de wijze waarop we de wereld nu al zo’n tachtig jaar hebben ingericht staat op instorten. Dat is iets dat veel groter en heftiger is dan een economische neergang.”

Na zijn loopbaan op en rond Wall Street, waarin hij onder meer werkte voor het vergane Lehman Brothers, verdiepte hij zich in de schuldenberg en de werking van de financiële markten. “Het is me duidelijk geworden dat we met ons allen afstevenen op de totale ineenstorting van alles. Straks is het uithuilen en opnieuw beginnen. Er is teveel corruptie, teveel schuld en er zijn teveel conflicten en oorlogen. Er is een teveel aan alles dat fout is.”

Dat inmiddels de geloofwaardigheid van zowel de centrale bankiers als de politiek en haar belasting ontduikende vrienden in rook is opgegaan is doorgedrongen tot een angstig groeiende groep kiezers. Deze is zijn politieke heil is gaan zoeken bij geblondeerde populisten die een ongecompliceerd maar onnozel wereldbeeld uitdragen en bij elke (on)belangrijke gebeurtenis hun onderbuik via Twitter de wereld in slingeren. Ondertussen kegelen onze leiders de ene na de andere bom het Midden-Oosten in om daar iets van de grond te krijgen wat op democratie zou moeten lijken. Thuis raken we gewend aan de aanwezigheid van militairen in het straatbeeld en aan overheidsgebouwen die veranderen in vestingen omringd door prikkeldraad. De democratie wordt geleidelijk afgeschaft en de macht overgedragen aan industriëlen.

“Elke industrie bereikt momenteel wereldwijd haar corruptie-piek, duisternis-piek, gewelds-piek, noem maar op.” Michael Krieger ziet het somber in. “Het zijn niet alleen de schuldenberg en de economie die op instorten staan, het is alles, het politieke establishment en de sociale samenhang. Al deze zaken die we zo gewoon vinden zullen vervangen worden door iets anders. De grote vraag is, krijgen we er iets beters voor in de plaats of iets dat veel slechter is?”

Advertenties

De Nederlandse politiek is door en door corrupt

De verwevenheid tussen de politiek en de belangen van het bedrijfsleven is dusdanig uit de hand gelopen dat de democratie veel te vaak buitenspel staat. Het thema corruptie is in Den Haag onbespreekbaar en ondertussen lijkt de Eerste Kamer meer op een lobbyclub dan op een senaat.

Trêveszaal
Trêveszaal, Den Haag

In en rond het Binnenhof is machtsverstrengeling de normaalste zaak van de wereld. De achterkamertjes zijn uitgewoond en stinken naar slappe was. De democratie lijkt te zijn bezweken onder het gewicht van de draaideur waardoor politici in en uit lopen. Op het ene moment zijn ze lobbyist voor een machtig bedrijf en even snel wordt die functie ingeruild voor een baantje bij de overheid. Zakelijke belangen staan daarbij centraal en er is weinig transparantie te bekennen. Corruptie betaalt goed. Bedrijven met een welgevulde portemonnee kopen simpelweg politieke invloed en zijn niet te beroerd om partijkassen te spekken.

In 2010 stortte een bedrijf dat adviezen geeft over corporate finance een donatie van 100.000 euro in de campagnekas van het CDA. Dit leidde tot een klein relletje zonder consequenties. Donaties aan politieke partijen zijn in Nederland niet verboden maar cadeautjes die hoger zijn dan 4.538 euro moeten gemeld worden in het jaarrapport van de partij. Het CDA hield het steekgeld buiten de boeken en beloofde de suikeroom anonimiteit. De Christendemocraten overtraden ongegeneerd de wet en nog steeds weten we niet wie deze weldoener is geweest. Wat we wel weten is dat Jan Peter Balkenende na de verkiezingsnederlaag van 2010 in dienst trad als raadsman bij Ernst & Young, een accountantskantoor dat bedrijven adviseert over belastingontduiking.

In een VN verdrag ter bestrijding van omkoperij, dat ook door Nederland is ondertekend, wordt de term corruptie niet echt duidelijk gedefenieerd. Onze bestuurders maken met veel plezier misbruik van deze wazigheid en nemen alle ruimte voor vrij spel. Wel zijn er enkele uitwassen van de Haagse speeltuin verboden zoals, valsheid in geschrifte en het aannemen van steekpenningen. Ook de rechterlijke macht knijpt als het nodig is een oogje dicht. Rechters zijn verplicht om hun bijbaantjes te melden, maar van 39 rechters weten we dat zij hun nevenfucties niet hebben opgegeven. De machten houden elkaar zwijgend de hand boven het hoofd en kijken regelmatig de andere kant op. Corruptie kost de burger geld. Om hoeveel het precies gaat weet niemand, maar volgens een onderzoek van de Europese Commissie zijn 25% van de kosten voor infrastructurele werken corruptiekosten. Dit geld komt rechtstreeks uit de schatkist en belandt in de beurzen van het old boys network. Dankzij de bouwfraude, Betuwelijn, Fyra en de hogesnelheidslijn zijn een aantal heren in maatpakken op jouw kosten riant naar de hoeren geweest.

Omdat politici maar al te goed weten hoe ze een financieel slaatje uit hun macht kunnen slaan heeft corruptiebestrijding geen enkele prioriteit in Den Haag. De regering vindt het dan ook niet nodig om artikel 12 uit het Verdrag van Lissabon te ratificeren. Dit artikel gaat over de handel in macht en invloed. Een onafhankelijke instantie die corruptie bestrijdt moet er op toezien dat in Europa alle zaken eerlijk verlopen. Niet in Nederland. En zo is het mogelijk dat Jack de Vries (CDA), destijds staatssecretaris van Defensie, en dé man die de aankoop van de peperdure JSF straaljager door de Tweede Kamer loodste vervolgens zelf in dienst is getreden van de JSF-lobby.

Jack de Vries JSF
Jack de Vries (CDA), oud staatssecretaris van Defensie en JSF lobbyist.

In de Eerste Kamer houden vrijwel alle fractievoorzitters er goed betaalde functies op na. CDA fractievoorzitter Elco Brinkman is de voorzitter van lobbyclub Bouwend Nederland en zit vuistdiep in de belangenverstrengeling. Een andere profiteur, Roger van Boxtel (D’66), mocht ook plaatsnemen in de Senaat nadat hij jarenlang als bestuursvoorzitter voor zorgverzekeraar Menzis had gewerkt. Drie keer raden wiens belangen hij in Den Haag behartigt. André Rouvoet (CU) werd na zijn politieke loopbaan voorzitter van Zorgverzekeraars Nederland. Is er nog iemand verbaast over de macht van de zorgverzekeraars in dit land? Van premier Rutte (VVD) is het algemeen bekend dat hij een kwekeling is van Unilever en voordat oud-minister van financiën, Wouter Bos (PVDA), de politiek in ging maakte hij carrière bij oliemaatschappij Shell. Denk ook nog eens terug aan Camiel Eurlings en hoe gemakkelijk hij naar de functie als president-directeur van KLM gleed. Hij heeft er tijdens zijn baantje als minister van Verkeer en Waterstaat vast z’n best voor gedaan.

Als je denkt dat we in een democratisch land leven dan zit je er mijlenver naast. Nederland is een corpocratie waarin de volksvertegenwoordiging en de ambtenarij volledig in dienst staan van welke goedbetalende lobby dan ook. Als het aan de politiek ligt dan moet dit vooral zo blijven. Een democratisch gekozen staatshoofd, burgemeester, regeringsleider of commissaris van de koning zit er echt niet in. Het gezelschap doet de selectie liever zelf. Er wordt ook geen lobbyregister bijgehouden waarin we kunnen zien welke politicus dineert met welke lobbyist. Vergaderingen vinden achter gesloten deuren plaats en worden pas besproken in de Tweede Kamer als ze heimelijk zijn afgehamerd. Als alle vergaderingen openbaar zouden zijn dan werden we een hoop wijzer. De vermenging van de politiek met zakelijke belangen is zuivere corruptie, maar… als een uitkeringsgerechtigde een administratief foutje maakt dan zijn de pas echt de rapen gaar! Nederland is een staat van ontbinding.

Café Weltschmerz, Erik de Vlieger met Syp Wynia over #Lobbycratie. Deel 1

SG Archief | Occupy: Corruptie | Michel van Hulten

Lees ook: Fraude en machtsmisbruik, de VVD is een boevennest

Fraude en machtsmisbruik, de VVD is een boevennest

Tientallen VVD prominenten zijn de afgelopen jaren beschuldigd van fraude, illegaal declaratiegedrag, corruptie, stalking, aannemen van steekpenningen en verduistering. De lijst is lang. Een greep uit de aaneenschakeling van schandalen doet de vraag rijzen of de VVD nog wel een politieke partij is.

Van_Rey
Jos van Rey

Vorige week was het weer raak. VVD-raadslid Rolf Zincken uit Weert werd opgepakt na de mishandeling van een plaatselijke ondernemer. De man moest behandeld worden in het ziekenhuis. Een week eerder was Anouchka van Miltenburg teruggetreden omdat ze als Tweede Kamervoorzitter de bewindslieden Ivo Opstelten en Fred Teeven in bescherming nam door klokkenluidersbrieven door de schredder te halen. Opstelten en Teeven traden in maart 2015 af naar aanleiding van de witwaszaak rond crimineel Cees H.

In 2015 waren er in totaal zeventien VVD-ers in opspraak. De bekendste zaak is die van Mark Verheijen. Als Limburgs gedeputeerde declareerde hij onterecht duizenden euro’s bij de provincie en raakte zo beschadigd dat hij zijn zetel in de Tweede Kamer opgaf. VVD raadslid Kathalijne de Kruif uit Stichtse Vecht belandde in de cel op verdenking van hennepteelt en witwassen. Uit telefoontaps blijkt dat ze samen met haar partner een wietplantage onderhield. “Jeroen is even plantjes water geven. Mag ik natuurlijk niet door de telefoon zeggen, maarruh…” Door deze uitglijder kwam ook aan het licht dat voormalig burgemeester van Stichtse Vecht Rob Bats en oud-wethouder Piet Ploeg, beiden VVD, hebben geprobeerd de burgemeestersbenoeming in het voordeel van Bats te beïnvloeden. Wethouder Huub Eitjes van Maassluis viel van zijn voetstuk toen gemeentelijke betalingen door zijn departement aan het bedrijf van zijn broer aan het licht kwamen. Voormalig VVD-gedeputeerde Ton Hooijmaijers is veroordeeld tot 2,5 jaar cel voor corruptie, valsheid in geschrifte en witwassen. Als verantwoordelijk provinciaal bestuurder voor ruimtelijke ordening onderhield hij nauwe banden met ondernemers in de vastgoedwereld die naadloos overliepen in het aannemen van steekpenningen. Bijbaantjesman en inmiddels oud-senator Loek Hermans is veroordeeld voor wanbeleid bij thuiszorgorganisatie Meavita dat in 2013 failliet ging. Hermans was president-commissaris en greep niet in toen de organisatie geld stak in een televisiezender en in zorgcentra in het buitenland. Gedeputeerde Twan Beurskens drukte tegen de zin van de toezichthouders van de Limburgse Herstructureringsmaatschappij voor Bedrijventerreinen een miljoenendeal door voor een nieuw logistiek centrum van de firma Rockwool in Roermond. Waarom? Niemand mag het weten. Een verzoek door regionale omroep L1 om stukken in te zien via de Wet Openbaarheid Bestuur werd geweigerd. En dan loopt er nog een onderzoek door de FIOD naar Gouds VVD prominent Jan van de Graaf. Hij wordt verdacht van miljoenenfraude. Journalisten van Follow The Money zijn een onderzoek gestart naar de relatie tussen minister van Volksgezondheid Edith Schippers en de zorgverzekeraars. Alles wijst er op dat ze naar hun pijpen danst. En als klap op de vuurpijl kreeg VVD-overblijfsel Hans Wiegel een tik op de vingers van de rechter over zijn falende voorzitterschap bij de Stichting Obligatiehouders Bouwhuis Vastgoed Apeldoorn. Hij hield cruciale informatie achter waardoor beleggers naar zo’n 7,8 miljoen euro mochten fluiten.

Dit was de reeks van 2015. Aanvoerder in de lijst is nog altijd oud VVD-senator Jos van Rey. Het proces tegen de van corruptie beschuldigde oud loco-burgemeester van Roermond begint in de lente van dit jaar. En ook sluimert nog steeds het schimmige rookgordijn dat Joris Demmink omringt. De voormalig secretaris-generaal van het ministerie van Veiligheid en Justitie wordt al jaren achtervolgd door beschuldigingen van seksueel misbruik van minderjarige jongens. De aantijgingen stapelen zich op en de Amsterdamse rechtbank heeft een verzoek tot een voorlopig getuigenverhoor van een voormalig jongensprostitué toegestaan.

Het wanbeleid, de fraude en afpersing die aan de oppervlakte komen zijn waarschijnlijk niet meer dan het topje van de ijsberg. De VVD behartigt de belangen van het bedrijfsleven en de penoze en laat zich daar royaal voor belonen. Dat deze gezellige lobbyclub nog steeds deel mag nemen aan verkiezingen zegt iets over de verrotting van ons democratische systeem. De bovenwereld is overgenomen door de benedenwereld en graait over de hele aardbol in de staatskassen alsof het een aard heeft. De bankier van Wallstreet is koning en de VVD is zijn Nederlandse handlanger. Of het nu Gerrit Zalm is die in de jaren negentig in opdracht van Wallstreet een groot deel van de Nederlandse goudvoorraad verpatste, of Neelie Kroes die na tien jaar Europese Commissie in dienst trad als bijzonder adviseur bij Bank of America Merrill Lynch, vroeg of laat gaat de beerput helemaal open. Tot die tijd is ‘pakken wat je pakken kan’ de lijfspreuk van de VVD. Fuck het volk.

Lees: Deze clandestiene groep bankiers regeert de wereld.

Hoe Nederlandse brievenbusfirma’s de wereld terroriseren

Buitenlandse investeerders weten hun weg naar Nederland te vinden als ze een land willen aanklagen. Via Nederlandse brievenbusfirma’s maken deze investeerders gretig gebruik van de verdragen die Nederland heeft met verschillende landen.

Oil refine plant

Nederland heeft met zo’n 95 landen BIT’s afgesloten (Bilateral Investment Treaties), dit zijn investeringsverdragen. Hierin is het beruchte ISDS (Investor-State Dispute Settlement) opgenomen, een private arbitrage waarmee bedrijven landen kunnen aanklagen, maar niet andersom. Plaats van handeling is in veel gevallen de Wereldbank. Binnen het ISDS zijn geen rechters werkzaam die publiekelijk worden aangesteld en een ambtseed hebben afgelegd. Het zijn meestal commerciële advocaten, die naast hun werk als arbiter ook gewoon advocatenwerk blijven doen. Het kan dus gebeuren dat een partij wordt beoordeeld door een rechter die gisteren nog advocaat was van de tegenpartij in een vergelijkbare zaak. De kans op belangenverstrengeling is dus groot. Inmiddels is ISDS uitgegroeid tot een instrument voor multinationals om staten onder druk te zetten. Steeds meer landen willen nu van dit ISDS af omdat het hun handenvol geld kost.

Een voorbeeld: In 2009 heeft het Indonesische parlement een nieuwe mijnwet aangenomen om meer inkomsten over te houden aan de binnenlandse mijnsector. Alle in het land actieve mijnbedrijven moeten een smelterij bouwen om de gedolven mineralen verder te verwerken. Deze wet schreef voor dat vanaf 12 januari 2014 een exportverbod zou volgen op ongeraffineerde mineralen. De Amerikaanse mijnbouwer Newmont klaagde via een Nederlandse brievenbusfirma Indonesië aan met behulp van het investeringsverdrag tussen de twee landen. Enkele maanden later werd bekend dat Newmont en de regering een compromis hadden bereikt. Newmont kreeg een licentie om ongeraffineerde grondstoffen te exporteren en dit ook nog eens tegen lagere tarieven. De ISDS-claim trokken ze in.

Nog een voorbeeld: In 2006 besloot toenmalig president van Venezuela, Hugo Chavez dat olieprojecten deels in staatshanden zouden komen en de belastingen omhoog moesten. De meeste oliefirma’s gingen akkoord met de uitkoop. Twee niet. Dat waren de Texaanse bedrijven ConocoPhillips en ExxonMobil. “Toen wij begonnen met de onteigening, gingen ze over tot arbitrage”, vertelt Bernard Mommer, verantwoordelijk voor de onderhandelingen over de compensatie. “Ik wist niet dat dat kon. Daar moeten beide partijen toch toestemming voor geven?” Mommer ontdekte dat Venezuela in 1991 BIT’s had afgesloten met onder andere Nederland. Daarin kregen alle investeerders, die zich oneerlijk behandeld voelen, recht op arbitrage. Conoco-Philips en Mobil lieten zich in 2006 snel inschrijven in Nederland en eisten samen 42 miljard dollar.

“Dit heet de Dutch sandwich”, aldus George Kahale III, een Newyorkse topadvocaat, die Venezuela verdedigt. “Je stopt een Nederlands bedrijfje tussen je bedrijfsketen en dan mag je je Nederlands noemen.”

Intussen zijn wereldwijd de meeste ISDS-claims uit Nederland afkomstig en is het de VS als belangrijkste claimland voorbij gestreefd. Minister Ploumen voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking laat weten dat ze het gebruik van BIT’s door brievenbusfirma’s onwenselijk vindt. Een bedrijf zal in de toekomst moeten aantonen dat het economisch actief is in Nederland. BIT’s zullen met het oog daarop worden aangescherpt, zegde ze de Tweede Kamer toe, al zullen investeerders van nu nog vijftien tot twintig jaar aanspraak kunnen maken op hun oude rechten.

Terwijl steeds meer Derde Wereld landen de BIT-akkoorden opzeggen of heronderhandelen lijkt het Westen nog steeds brood te zien in geprivatiseerde arbitrage. In de onderhandelingen over de vrijhandelsverdragen TTIP, CETA en TTP is arbitrage voorzien door middel van de omstreden ISDS-clausule.

MO, Hoe een Amerikaanse mijngigant Indonesië onder druk zet met een Nederlands investeringsverdrag

MO, Oliereuzen straffen Venezuela via Nederlands verdrag

One World, Nederland is spil in ISDS-systeem

TTIP: Olie-industrie heeft toegang tot geheime ontwerptekst

Oliemaatschappij ExxonMobil heeft inzage in vertrouwelijke TTIP documenten. Ook hebben EU-ambtenaren een belangenorganisatie voor olieraffinaderijen gevraagd om ‘concrete input’ te leveren voor de tekst van het energiehoofdstuk.

Olie

De onderhandelingen over het Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP), het vrijhandelsverdrag tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie, zijn in volle gang. Britse krant The Guardian wist beslag te leggen op e-mails en notulen waaruit de heimelijke verstandhouding tussen Brussel en de industrie weer eens duidelijk naar voren komt.

De Europese Commissie heeft de belangenorganisatie voor industriëlen, BusinessEurope zelfs aangeboden om hen in contact te brengen met de Amerikaanse TTIP-onderhandelaars. Een woordvoerder van de Europese Commissie zei dat de contacten werden verstrekt als een ‘gemeenschappelijke gunst’. Van BusinessEurope is bekend dat ze zich altijd hevig heeft verzet tegen schone energie.

De EU dringt aan op een garantie dat de VS vrije export van olie en gas naar Europa zal toestaan. Milieuactivisten vrezen dat deze vrije invoer van invloed kan zijn op de klimaatagenda van de EU. “Dit is een merkwaardige inkijk in hoe de Europese Commissie en multinationals TTIP gebruiken om de export van Amerikaanse fossiele brandstoffen te bevorderen,” zegt John Hilary van actiegroep War on Want. Ook Europarlementariër Ska Keller van de Groenen reageert geschokt: “Ik vraag me af wie eigenlijk de ontwerpteksten van de EU schrijft. Het lijkt er op dat dit grote bedrijven zijn die alleen maar denken aan de winst. De Commissie moet stoppen met het verlengstuk te zijn van de zakelijke lobby.”

Uit notulen van een bijeenkomst in september 2013 blijkt dat EU-ambtenaren aan 11 olie en gasbedrijven een briefing hebben gegeven over de stand van zaken rond TTIP. Hierbij bevonden zich Shell, BP en ExxonMobil. Belangenorganisatie voor olieraffinaderijen Fuels Europe is daarin gevraagd om verdere concrete input te geven over het grondstoffen en energie-hoofdstuk. De belangenorganisatie kon desgevraagd niet aangeven welke EU-ambtenaren bij deze meeting aanwezig zijn geweest. John Cooper, directeur van Fuels Europe: “De EU moet goed worden geïnformeerd en de kennis van zaken is nu eenmaal te vinden bij de industrie zelf. Er is een afstemming over de algemene doelstellingen en dus is het zinvol om de EU te ondersteunen.”

De documenten die The Guardian in handen heeft zijn verkregen via een wet die vergelijkbaar is met de wet openbaarheid van bestuur. In een begeleidende brief van EU-ambtenaren wordt uitgelegd waarom gedeeltes uit een bepaald verslag zijn weggekrast. Het gaat hier om een ontmoeting tussen ExxonMobil en de Eurocommissaris van handel. “Deze onthullen mogelijk de strategieën van de Commissie in de TTIP-onderhandelingen”. De Commissie ontkent dat er vertrouwelijke informatie met ExxonMobil is gedeeld.

The Guardian, TTIP talks: EU alleged to have given ExxonMobil access to confidential papers

Lobbyisten gebruiken vluchtelingencrisis om ongemerkt milieuwetgeving naar hun hand te zetten

Uit opnamen van een conference call blijkt dat bouw en energiesector-lobbyisten hun kans zien om ongemerkt milieuwetgeving aangepast te krijgen. Sinds de aanslagen in Parijs is er in de VS een vluchtelingendebat losgebarsten waardoor het voor lobbyisten gemakkelijk wordt om buiten het zicht zaken te doen.

MH_globe

Vorige week vond er in Washington een conference call plaats tussen topambtenaren en enkele grote spelers uit de bouw en energiesector. Onderwerp van de vergadering was de aanscherping van de zogenaamde ‘Clean Water Act’. Dit is een wet die beken en uiterwaarden moet beschermen. Een aanvulling ligt nu klaar om door het Congres besproken te worden. Uit de opnamen die zijn doorgespeeld aan website The Intercept, wordt duidelijk dat het vluchtelingendebat een kans biedt om de regelgeving af te zwakken.

“We zijn opeens niet meer het grote probleem. Ik bedoel, het gaat nu alleen maar om vluchtelingen”, zegt een deelnemer. “Waarschijnlijk zal dit ons helpen”.

Lobbyisten werken al maanden om de aanscherping tegen te houden. Het Witte Huis heeft eerder aangegeven dat pogingen van het Congres om deze aanvulling te blokkeren beantwoord zullen worden met een veto. Nu president Obama en het Congres bekvechten over het beleid rondom Syrische vluchtelingen zien lobbyisten speelruimte en kan er in de luwte onderhandeld worden.

Courtney Briggs, een van de aanwezigen en werkzaam voor de Association of Homebuilders laat via een woordvoerder weten: “Courtney kan zich de desbetreffende quote niet herinneren. De Syrische crisis heeft absoluut geen invloed gehad op onze discussie. Met nog maar twee weken te gaan was het doel van dit gesprek om een open discussie op gang te brengen over de mogelijkheden die we tot onze beschikking hebben”.

De opname, die door een van de deelnemers is gelekt geven een interessant inkijkje in de wereld van de lobbyist. We horen hoe een strategie tot stand komt. Ook in Brussel wordt dag in dag uit wetgeving aangevallen door een leger van 30.000 lobbyisten waarvan het grootste deel gefinancierd wordt door internationale multinationals en zakenbanken. Je kan rustig stellen dat de afspraken om de huidige klimaatcrisis aan te pakken niet van de grond komt omdat lobbyisten een te grote vinger in de pap hebben.

The Intercept, Lobbyists, in Strategy Session, Conclude That Refugee Crisis “Helps Us” Defeat Regulations

De VS is niet langer een democratie

Dat de VS bestuurd wordt door een economische elite weten we inmiddels allemaal. Maar dat het voor bondgenoten van de Verenigde Staten onmogelijk is om een eigen koers te varen is nog niet tot iedereen doorgedrongen.

Statue of Liberty

Na de bevrijding van de Duitse bezetter door de geallieerden en de Russen in 1945, bepaalt de Amerikaanse regering de agenda van Europa. Wat destijds niet tot onze grootouders kon doordringen komt langzaam maar zeker aan de oppervlakte: Het plan van een kleine economische elite om de totale wereldorde naar zijn hand te zetten. Een goed voorbeeld is de hereniging van de twee Duitslanden in 1990 en de uitbreiding van het NAVO-gebied richting Russische grens. Toenmalig West-Duits minister van buitenlandse zaken, Hans Dietrich Genscher zei op 10 februari 1990 het volgende tegen zijn Russische collega Eduard Shevardnadze: “We zijn ons ervan bewust dat het NAVO-lidmaatschap voor een verenigd Duitsland ingewikkelde vragen oproept. Voor ons is echter één ding zeker: De NAVO zal niet uit te breiden naar het oosten.” En daarmee was de hereniging een feit.

Opvallend is dat de belofte niet werd vastegelegd in een verdrag maar destijds is bekrachtigd door een ferme handdruk tussen president Bush en president Gorbachev. Onder leiding van de VS loog het Westen over de belofte. In West-Duitse transcripties uit 1990 van een ontmoeting tussen president Bush en Bondskanselier Kohl in Camp David maakte Bush duidelijk hoe hij over de afspraak dacht: “Naar de hel met dit akkoord, wij hebben de overhand, zij niet.” In april herhaalde Bush deze boodschap in een vertrouwelijk telegram aan de Franse president François Mitterrand. Hij zette uiteen dat de NAVO de dominante veiligheidsorganisatie moest blijven in het post-Koude Oorlog-Europa.

Dat er achter de uitbreiding van de NAVO allerlei financiële belangen schuilgaan verbaast niemand meer. Van de wereldwijde wapenhandel wordt 56% gedomineerd door de VS. Daarnaast werkt men in het diepste geheim aan een reeks internationale handelsverdragen, TTIP, TPP, CETA en TISA, waarvan vooral Amerikaanse multinationals en banken profiteren. Diezelfde multinationals en banken hebben inmiddels de politieke besluitvorming volledig in hun handen. Oud president Jimmy Carter zei hier onlangs dit over:

“We zijn een oligarchie geworden waarin omkoping de essentie is om verkozen te worden tot president. Hetzelfde geldt voor gouverneurs en Amerikaanse senatoren en congresleden. We zien een ondermijning van ons politieke systeem dat nu dient als een uitbetaling aan degene die een belangrijke bijdrage leverden aan een verkiezingscampagne. Op dit moment vinden de Democraten en Republikeinen deze onbeperkte geldstroom een groot voordeel voor zichzelf. ”

Oud Rabobank topman Herman Wijffels zei vorige week in een gesprek met Willem Middelkoop dat hij zich ernstige zorgen maakt. “De kern is dat Amerika niet bestuurd wordt door Washington maar door Wallstreet en een militair-industrieel complex dat daar een grote rol in speelt… Ik ben tegen TTIP want door grote bedrijven, en met name de Wallstreet belangen, worden die onderhandelingen zodanig beïnvloed dat ik dit niet vertrouw. Ik vind dat onze democratieën corpocratieën zijn geworden die feitelijk de belangen van het grote bedrijfsleven bevorderen.”

Elk land dat zijn eigen koers vaart en niet de belangen van de economische elite behartigt komt uiteindelijk in conflict met de Wallstreet-regering in Washington. Voorbeelden genoeg. Honduras, Irak, China, Iran en nu Rusland. Aan de andere kant is de Amerikaanse schuldenberg zo enorm groot geworden dat steeds meer landen de Dollar als wereldhandelsmunt niet langer zien zitten. Ook de krimpende wereldeconomie draagt bij aan de sneltreinvaart waarmee de economische macht van de VS afneemt. Dat China zich weinig aantrekt van de provocaties door Amerikaanse oorlogsschepen in de Zuid-Chinese zee is hoopvol, maar de oorlog in Syrië daarentegen is zeer explosief en een groot conflict met de Russen ligt op de loer.

De laatste stuiptrekkingen van een wereldmacht in verval zijn levensgevaarlijk. De regeringen in Europa zitten nog in de post-Koude Oorlog-modus en hebben het druk met het achterna hollen van de door de VS en Saoedi-Arabië gesponsorde IS-terroristen. Tot het moment dat de bevolking bij zinnen komt en onze corrupte leiders tot de orde roept zijn we overgeleverd aan de waan van de dag.

Strategic Culture Foundation, America’s Great Lie. Europe’s Great Shame. Russia’s Great Case

Huffington Post, Jimmy Carter Is Correct That the U.S. Is No Longer a Democracy

Café Weltschmerz, Willem Middelkoop in gesprek met Herman Wijffels; “Amerika wordt bestuurd door Wall Street”

Naast TTIP is er nog iets veel duivelser in de maak, TISA

De rechtsstaat wordt met de komst van het TTIP-verdrag aardig om zeep geholpen. Dit ten gunste van de economische elite. Wisten we al. Maar in het diepste geheim wordt er onderhandeld over een ander verdrag dat ons verplicht alle publieke diensten te privatiseren. Het heet TISA.

WHO gebouw, Genève, Zwitserland
WHO gebouw, Genève, Zwitserland

Het Trade In Services Agreement (TISA), ofwel het Handel in Diensten Akkoord, ligt bij 50 van de 160 leden van de Wereldhandelsorganisatie (WHO), inclusief de EU, op de geheime onderhandelingstafel. De besprekingen vinden plaats in de kerkers van de ambassades van Australië en de VS. En dit allemaal in het Zwitserse Genève.

Eerst even een beknopte voorgeschiedenis. Na de Tweede Wereld Oorlog tekenden 23 landen een akkoord met de naam General Agreement on Tariffs and Trade (GATT). Hiermee werd een poging gedaan om de internationale handel te versoepelen door geleidelijk handelsbeperkingen, zoals importheffingen en subsidies af te schaffen. Het GATT-akkoord was de voorloper van de WHO, deze zag het licht in 1995. Op dat moment trad ook het General Agreement on Trade in Services (GATS) in werking. Deze overeenkomst regelt de liberalisering van de dienstensectoren die voorheen nationale aangelegenheden waren. In veel landen zijn daarna de enegiesector, telecom en gezondheidszorg in sneltreinvaart geprivatiseerd. In Nederland ging dit van een leien dakje.

Omdat de GATS-ondertekenaars tijdelijke vrijstellingen konden afdwingen wisten veel landen de liberaliseringsgolf te ontwijken. Daarom is het volgens de onderhandelaars, die zich ‘de echte vrienden van de diensten’ noemen, hoog tijd voor een nieuw verdag waarmee de duimschroeven worden aangedraaid, TISA. De vrijstellingen kunnen naar de prullenbak.

Eerder dit jaar publiceerde Wikileaks een ontwerptekst van de TISA-overeenkomst. We zetten nog even alles op een rij. In de tekst komt het er op neer dat de publieke diensten worden gezien als verkoopbare goederen. Los van hun sociale, culturele, milieu, werkgelegenheid en innovatieve contekst. Mensen worden niet langer gezien als burgers of als onderdeel van een gemeenschap, ze zijn slechts ‘de consument’. De ‘leverancier’ heeft geen band met de mensen en gemeenschappen die afhankelijk van ze zijn. Geen van deze leveranciers hoeft verantwoording af te leggen aan het land dat zijn diensten afneemt. Overheden zien af van hun recht om voorkeur te geven aan lokale aanbieders van diensten, zoals omroep, onderwijs, elektriciteit, riolering, of drinkwater. Voor regeringen is het niet langer mogelijk om bepaalde sectoren te stimuleren of te beteugelen. Strengere regels voor bijvoorbeeld banken zijn onmogelijk. Alles moet straks uit handen worden gegeven aan de markt. Stel je een wereld voor waarin onderwijs, politie en leger eigendom zijn van een internationale onderneming. Probeer dan maar eens je recht te halen.

Multinationals en banken voltooien hun grip op de planeet en kunnen eindelijk de door hun zo gehate democratie ten grave te dragen. Want hoe levensvatbaar is onze democratie vandaag de dag eigenlijk nog? Is die door GATT, GATS en alle vrijhandselsverdragen niet al volledig uitgehold en in een diepe coma gebracht? Als politici niet meer in staat zijn wetteksten te schrijven zonder hulp van lobbyisten en experts uit het bedrijfsleven wie trekt er dan eigenlijk aan de touwtjes? Raadgevende referenda en onlinepetities ten spijt, TTIP, CETA en TISA lijken niet te stoppen. Tenzij de burger bereid is de hooivorken uit het vet te halen. Het verdrag wordt in de loop van 2016 verwacht.

TPP verdrag openbaar: Grote overwinning farmaceutische industrie

“Erger dan verwacht,” is de eerste reactie van tegenstanders op de tekst van het TPP verdrag. Westerse arbeidsrechten moeten zich aanpassen aan Aziatische standaarden, terwijl grote multinationals hun rechten beschermd zien en rustig door kunnen bouwen aan hun monopolies.

TPP map

Na lang onderhandelen is donderdag het duizenden pagina’s tellende Trans-Pacific Partnership (TPP) gepresenteerd. TPP is een vrijhandelsverdrag tussen de VS en een aantal Aziatische landen en regelt de economische integratie tussen die landen.  We krijgen een goed beeld van wat ons te wachten staat als we straks het Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP), aangeboden krijgen. TTIP is het vrijhandelsverdrag tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie.

Opvallend is dat met name grote farmaceutische bedrijven beschermd worden in hun doen en laten. De duur van de patenten op nieuwe medicijnen, en dat zijn vooral medicijnen tegen kanker, worden verlengd. Farmareuzen kunnen de prijzen nu langer hoog houden. Hoge prijzen voor medicijnen maken ze minder toegankelijk voor mensen met een laag inkomen. Voor Azië betekent dit slechte of helemaal geen toegang tot nieuwe therapieën.

TPP onderhandelaar Michael Froman gebruikte deze omfloerste woorden tijdens de presentatie: “TPP zal bijdragen aan het opzetten van een regionaal model en een omgeving waarin, met betrekking tot vergelijkbare behandelingen, er een effectieve periode van bescherming voor zowel innovatie als toegang wordt gecreëerd”.

Ook de opgebouwde arbeidsrechten in de VS worden op den duur aangepast aan de lagere standaarden in Azië. Amerikaanse werknemers moeten namelijk de concurrentie aan met goedkopere arbeid in Zuidoost-Azië. Ditzelfde geldt voor de voedselveiligheid. Voedselproducenten uit Azië, waarvan de handelswaar niet aan de Amerikaanse standaarden voldoet, kunnen via het zogenaamde ISDS toegang afdwingen tot de Amerikaanse markt. Het Investor-State Dispute Settlement (ISDS) is een omstreden clausule uit het verdrag. Bedrijven hebben hiermee het recht om overheden aan te klagen die hun winst in gevaar brengen. Ook in het TTIP-verdrag wordt een soortgelijke clausule verwacht.

Erich Pica van milieu-organisatie Friends of the Earth, ziet geen milieubeschermende maatregelen in het verdrag: “TPP is niet president Obama’s belofte om van dit verdrag een milieuvriendelijke handelsovereenkomst te maken. Eerlijk gezegd is dit niet verwonderlijk; de tekst van deze handelsovereenkomst is dan ook in het geheim onderhandeld door Michael Froman, een oud-bestuurder van Citibank en destijds fondsenwerver voor de Obama campagne. Froman zorgt goed voor zijn vrienden op Wall Street, ten koste van een degelijk  milieu- en klimaatbeleid. Het Congres moet de TPP deal weigeren”.

Begin februari stemt het Amerikaans Congres over de deal. Ze mogen geen aanpassingen aanbrengen. Komende zomer mogen de parlementen in Europa stemmen over CETA, een handelsverdrag tussen de EU en Canada. TTIP wordt in de loop van het volgend jaar verwacht. Deze verdragen geven multinationals en bankiers altijd het laatste woord. Als wij hier beslissen dat we geen genetisch gemanipuleerd voedsel in onze supermarkten willen, dan kan Monsanto zich beroepen op het TTIP-verdrag en toegang eisen tot de Europese markt.

Democracy Now, full text of TPP trade deal revealed

Friends of the Earth, trans pacific partnership text exposes threat to environment and climate

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: