Zoeken

wordt het toch nog gezellig

Deze clandestiene groep bankiers regeert de wereld

Er bestaat een geheime wereldregering die buiten het zicht en zonder democratische controle beslist over jouw toekomst. Vanuit een toren die ook wel de Toren van Basel wordt genoemd genieten de bankiers van de BIS (the Bank of International Settlements) van een prachtig uitzicht over Frankrijk, Duitsland, Zwitserland en de rest van de wereld.

BIS toren van Basel
BIS toren in Basel, Zwitserland

In de toren aan de Centralbahnplatz in het Zwitserse Basel komen om de maand de meest vooraanstaande centrale bankiers ter wereld samen en gaan achter gesloten deuren in conclaaf. Onder hen bevinden zich Janet Yellen van de Amerikaanse Federal Reserve, Mark Carney, gouverneur van the Bank of England en de president van de Europese Centrale Bank (ECB), Mario Draghi. De vergadering vindt steevast plaats op de zondagavond en de daaropvolgende maandag. Een vloot limousines haalt de bankiers op van de luchthaven in Zürich en brengt hen naar het bouwwerk. De eerste bijeenkomst duurt ongeveer een uur. Enkele aanwezigen hebben medewerkers meegenomen die tijdens het vertrouwelijke conclaaf zwijgzaam mogen toehoren. Als de vergadering is beëindigd, worden de medewerkers verzocht de toren te verlaten en begeven de bestuurders zich naar het diner op de achttiende verdieping waar het échte werk begint. Het eten en de wijnen zijn grandioos. Alles wat gezegd wordt aan de eettafel blijft binnenskamers en mag nergens worden herhaald. Peter Akos Bod, een voormalig gouverneur van de Nationale Bank van Hongarije laat weten dat de gesprekken vooral gaan over de kwaliteit van de wijn en over de domheid van de ministers van Financiën. “Als je geen kennis van wijn hebt kun je beter niet meedoen aan deze gesprekken.”

Het geheime conclaaf van de centrale bankiers speelt een cruciale rol in de voortgang van de wereldwijde financiële crisis. “Tijdens deze crisis is de BIS een zeer belangrijke ontmoetingsplaats”, zegt Mervyn King, oud gouverneur van the Bank of England. “We staan voor ongeziene uitdagingen. We beraden ons over welke instrumenten we moeten inzetten wanneer de rente rond het nulpunt staat en hoe we ons beleid moeten communiceren. Thuis bespreken we deze zaken ook met onze medewerkers, maar het is erg waardevol om hier samen te komen en te praten onder elkaar”.

Hjalmar Schacht
Hjalmar Schacht, Nazi minister van Economische Zaken van 1934 tot 1937

De BIS werd opgericht in 1930 met als doel de herstelbetalingen te regelen na de schade die was aangericht door Duitsland in de Eerste Wereldoorlog. Een van de oprichters was een bewonderaar van Adolf Hitler, Hjalmar Schacht. Hij was tijdens het bewind van de Nazi’s Duits minister van Economische Zaken en omschreef de BIS als, “mein Bank”. De bank werd in de Tweede Wereldoorlog gebruikt om geld wit te wassen voor de Nazi’s en financierde Hitlers oorlogsmachine. De alliantie met de Nazi’s bleef niet onopgemerkt in Washington en Londen, maar uiteindelijk vond men het urgent genoeg om de BIS in bedrijf te houden vanwege haar internationale financiële netwerk.

In de jaren tachtig huisvestte het BIS-gebouw de Delors-Commissie (Jacques Delors was voorzitter van de Europese Commissie van 1985 tot 1994). De commissie vergaderde niet zoals gebruikelijk in haar Brusselse hoofdkwartier maar week uit naar de toren van Basel. Onder het toeziend oog van de BIS werd de weg vrij gemaakt voor de introductie van de Europese Monetaire Unie en de invoering van de Euro. De BIS stond ook aan de wieg van het Europees Monetair Instituut (EMI), de voorloper van de ECB. De president van de EMI was Alexandre Lamfalussy, een invloedrijke econoom die vorig jaar overleed en die bekend stond als de vader van de euro. Voordat hij plaatsnam op het pluche van het EMI in 1994 was hij economisch adviseur van de BIS en werd er daarna algemeen directeur.

Vandaag de dag is het belangrijkste doel van de BIS het onderhouden, monitoren en uitbreiden van het mondiale financiële systeem. 58 centrale banken hebben zich inmiddels aangesloten en oefenen meer macht uit dan welke politicus ook. De BIS opereert onafhankelijk, staat boven elke wet en hoeft nergens verantwoording af te leggen. Van de vergaderingen worden geen notulen bijgehouden en haar managers genieten een speciale status, vergelijkbaar met die van diplomaten. Dit betekent dat hun tassen niet kunnen worden doorzocht en hun papieren onschendbaar zijn. Alle BIS-ambtenaren zijn levenslang immuun voor het Zwitsers recht en verdienen daarnaast een royaal en belastingvrij salaris. Zwitserse autoriteiten hebben geen toegang tot de toren. Het doen en laten van de BIS en haar medewerkers onttrekt zich aan elke democratische controle. “Centrale bankiers lijken machtiger dan politici”, schreef de Economist, “het lot van de mondiale economie ligt in hun handen”. Naast een hermetisch afgesloten schuilkelder wordt er in de kerkers van de toren ook een aardige hoeveelheid goud bewaard. Volgens een rapport uit 2005 (het laatst bekende) zou het gaan om 712 ton. Wie de klanten van de bank zijn is onbekend.

De financiële geboden die de machtige BIS-kerk wereldwijd oplegt worden de Basel Akkoorden genoemd. Dat hiermee economieën ten gronde worden gericht is voor het eerst echt duidelijk geworden in 1988. Een Basel Akkoord verhoogde toen de kapitaaleisen voor banken van 6% naar 8% en deze moesten hun buffers vergroten. Japan was op dat moment ’s werelds grootste schuldeiser maar de Japanse banken bleken minder goed gekapitaliseerd dan hun internationale collega’s. De nieuwe eis dwong hen om de kredietverlening in te perken en had een diepe recessie als gevolg zoals we die tegenwoordig in het Westen zien. Huizenprijzen kelderden en hypotheken kwamen onder water te staan. Een neerwaartse spiraal was het gevolg met als klap op de vuurpijl een totaal faillissement van de Japanse banken die hals over kop moesten worden genationaliseerd.

De Basel Akkoorden dwingen landen er toe om massaal in de pas te lopen en zo de financiële markten te dienen, ongeacht de specifieke behoeften van elke economie afzonderlijk. Nationaal beleid wordt blootgesteld aan de perverse prikkels van particuliere financiële instellingen en dus moeten regeringen de internationale kapitaalmarkt op om zo de begroting met geleend geld sluitend te krijgen. Landen veranderen in schuldenlanden en worden gedwongen om hun bezittingen aan investeerders te verkopen zodat ze de rente op de lopende leningen te kunnen betalen. Dit leidt altijd tot ontslagen, bezuinigingen, koopkrachtdaling en een vicieuze cirkel waardoor de economie verder krimpt. De bankiers en hun politieke misdienaars noemen dit hervormingen.

Zo is de verdeelsleutel van de mondiale welvaart georganiseerd. Het geld stroomt naar boven, naar de kringen voor wie het nooit genoeg is. Centrale bankiers zien zichzelf graag als de hogepriesters van financiën, als technocraten die toezicht houden op geheimzinnige monetaire rituelen. De financiële liturgie wordt alleen begrepen door een kleine zichzelf selecterende elite. Bankenprofeet en founding father van de financiële wereld Mayer Amschel Bauer Rothschild zei in 1791: “Laat mij de valuta van een natie beheren, en ik geef er niet om wie de wetten maakt”.

Over de volgende move van de BIS wordt gespeculeerd, er zou een wereldmunt in de maak zijn. Het juiste moment om deze munt te introduceren op het mondiale toneel vereist een gedetailleerde timing. Allereerst moeten wereldwijd alle valuta en andere waardepapieren dusdanig kelderen in hun waarde dat er chaos ontstaat op de financiële markten en ook op straat. En dan… komen de hogepriesters van de BIS op het juiste moment met dé oplossing, een wereldmunt. Deze munt zal alleen digitaal voorhanden zijn en zo kan vanaf dat moment de financiële wandel van elk mens individueel gemonitord worden. De voorloper is er al en wordt SDR (Special Drawing Rights) genoemd. Maar het blijft gissen. Er wachten immers geen journalisten voor de ingang van dit schaduwrijk. De straten van Basel lijken leeg en kalm in het avondlicht. Achter de gesloten gordijnen van gecapitonneerde achterkamers voert de politiek zwijgend de decreten uit. De tentakels van het clandestiene gezelschap strekken zich uit tot in je woonplaats en kerven sporen met digitale nummers die via je slaapkamer doorlopen tot in je hoofd. 666

Zerohedge, Meet The Secretive Group That Runs The World

The Economic Collapse Blog, Who Controls The Money?

GlobalResearch, The Tower of Basel: Secretive Plans for the Issuing of a Global Currency

ECB: “Er is geen plan B”

De geldpers van de Europese Centrale Bank draait overuren. Elke maand wordt er zo’n slordige 60 miljard Euro bijgedrukt in de hoop de economie aan de praat te krijgen. “Er is geen plan B, er is maar één plan,” aldus Peter Praet, de tweede man van de ECB.

One million Euro

Het enige plan van de ECB om de alsmaar langzamer draaiende economie aan te jagen is de geldpers. Door dit paardenmiddel in te zetten hoopt men op een hogere inflatie zodat banken meer ruimte krijgen om weer eens wat uit te lenen. Maar vooralsnog blijft het gewenste resultaat uit. De persen draaien nu al een jaar op volle toeren en Praet geeft toe dat het beleid nog niet succesvol is geweest.

“Er gebeuren allerlei zaken die de inflatie naar beneden drukken, zoals bijvoorbeeld de daling van de olieprijzen of de mindere economische prestaties van de groeilanden. We hebben beslist om ons beleid alvast tot maart 2017 te handhaven. We moeten wel opletten dat we door het verschuiven van die horizon de geloofwaardigheid van de ECB niet in gevaar brengen.”

Praet vindt dat politici nu aan zet zijn. Volgens hem moeten strenge hervormingen doorgevoerd worden en staatsschulden afgebouwd. Nogal wat Europese landen hebben moeite om de begroting op orde te krijgen en lenen elk jaar geld bij. De schulden stapelen zich eerder op dan dat ze minder worden. Daarnaast houdt de ECB de rente extreem laag met gevaarlijke bijwerkingen, spaarders steken hun geld liever in aandelen of vastgoed die de prijzen opdrijven en overwaarde tot gevolg hebben.

“Het beleid van de ECB heeft ongetwijfeld onbedoelde gevolgen. In sommige landen bestaat het risico dat de immobiliënprijzen of sommige financiële markten en beurzen te snel of kunstmatig stijgen. We volgen dat nauwgezet op en indien nodig kan er worden ingegrepen om zeepbellen te voorkomen.”

De ECB is van plan om voorlopig zo’n 1.500.000.000.000,- euro uit de drukpers te laten rollen en hoopt dat de inflatie volgend jaar tegen de twee procent zit. Zo niet dan is er geen plan B om het Europroject op de rails te houden.

Knack, ‘Nooit gedacht dat we 1.500.000.000.000 euro zouden moeten bijdrukken’

Associatieverdrag Oekraïne is op 1 januari al van start gegaan

 

Heeft iemand de kleine lettertjes uit het associatieverdrag met Oekraïne gelezen? In ieder geval niemand bij NOS of Nieuwsuur. Het referendum ten spijt maar terwijl u aan de oliebollen zat is het belangrijkste deel van dit verdrag al in werking getreden. De EU en Oekraïne vormen nu een vrijhandelszone.

Mark Rutte tekent associatieverdrag Oekraïne, 21 maart 2014
Rutte tekent het associatieverdrag met Oekraïne, 21 maart 2014

Weer is de kiezer nauwelijks geïnformeerd door politiek en media. Op vrijdag 21 maart 2014 tekende premier Rutte en zijn Europese collega’s het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne. Op datzelfde moment werden in Den Haag de laatste voorbereidingen getroffen voor de nucleaire top met als special guest president Obama. De media hadden het er maar druk mee. Zoveel grote jongens in Nederland, dat maken we nooit mee in onze moerasdelta. De kleine lettertjes waaronder Rutte zijn krabbel moest zetten bleven op die dag onderbelicht.

Sinds afgelopen vrijdag vormen de EU en Oekraïne een vrijhandelszone, ofwel een Deep and Comprehensive Free Trade Area (DCFTA). Dit betekent dat Europese bedrijven en banken toegang krijgen tot de Oekraïense markt en vice versa. Importtarieven en andere handelsbarrières worden opgeheven. Daarnaast heeft Oekraïne zich verplicht om haar gecorrumpeerde economie te hervormen naar Europese standaarden, ook al lijkt alles er op dat het eerder andersom is. Om het land te helpen met het omvormen van de economie hebben de Europese Commissie, de Europese Investeringsbank (EIB) en de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBRD) een programma opgetrokken om het Oekraïense midden en kleinbedrijf de komende jaren te subsidiëren en te financieren. Ja, dit wordt gedaan met uw geld. Een bijdrage van tenminste 100 miljoen Euro komt uit de Brusselse schatkist.

Volgens de Europese Commissie zal deze bijdrage naar verwachting één miljard aan nieuwe investeringen door het Oekraïense midden en kleinbedrijf opleveren. Deze investeringen worden gefinancierd door de EIB en de EBRD. Juist. Ook hier gelden de toverwoorden: Steek u in de schulden, geen enkel probleem, zo lang u maar bij Europese investeringsbanken leent. Met dit geleende geld zal het Oekraïense mkb voornamelijk goederen, diensten en kennis uit de EU (ofwel Duitsland) moeten aankopen. De financiële wereld en haar politici geloven nog steeds heilig dat je economische groei met geleend geld kunt financieren.

En zo keert het land terug naar de orde van de dag en wordt het verder uitgehold. Het associatieverdrag is niet meer dan een truc om de invloed van die gevaarlijke Russen buiten de deur te houden en verder in te perken. Of de Nederlandse bevolking dit verdrag op 6 april wel of niet goedkeurt maakt geen bal uit. Het DCFTA is in werking en dat is het enige wat telt. Andere en grootschaligere vrijhandelsverdragen (TTIP, CETA en TISA) wachten vol ongeduld op de handtekening van Rutte en zijn ambtsbroeders.

Je kunt in deze tekst het woord Oekraïne ook vervangen door Georgië of Moldavië. De EU heeft met deze landen dezelfde overeenkomsten gesloten en zal dit in de nabije toekomst ook met Armenië, Azerbeidzjan, en Wit Rusland beklinken. De DCFTA’s met Georgië en Moldavië zijn al sinds 1 september 2014 in werking.

The trade part of the EU-Ukraine Association Agreement becomes operational on 1 January 2016

Kamerbrief over de relaties tussen de EU en Oost Europa (PDF)

Fraude en machtsmisbruik, de VVD is een boevennest

Tientallen VVD prominenten zijn de afgelopen jaren beschuldigd van fraude, illegaal declaratiegedrag, corruptie, stalking, aannemen van steekpenningen en verduistering. De lijst is lang. Een greep uit de aaneenschakeling van schandalen doet de vraag rijzen of de VVD nog wel een politieke partij is.

Van_Rey
Jos van Rey

Vorige week was het weer raak. VVD-raadslid Rolf Zincken uit Weert werd opgepakt na de mishandeling van een plaatselijke ondernemer. De man moest behandeld worden in het ziekenhuis. Een week eerder was Anouchka van Miltenburg teruggetreden omdat ze als Tweede Kamervoorzitter de bewindslieden Ivo Opstelten en Fred Teeven in bescherming nam door klokkenluidersbrieven door de schredder te halen. Opstelten en Teeven traden in maart 2015 af naar aanleiding van de witwaszaak rond crimineel Cees H.

In 2015 waren er in totaal zeventien VVD-ers in opspraak. De bekendste zaak is die van Mark Verheijen. Als Limburgs gedeputeerde declareerde hij onterecht duizenden euro’s bij de provincie en raakte zo beschadigd dat hij zijn zetel in de Tweede Kamer opgaf. VVD raadslid Kathalijne de Kruif uit Stichtse Vecht belandde in de cel op verdenking van hennepteelt en witwassen. Uit telefoontaps blijkt dat ze samen met haar partner een wietplantage onderhield. “Jeroen is even plantjes water geven. Mag ik natuurlijk niet door de telefoon zeggen, maarruh…” Door deze uitglijder kwam ook aan het licht dat voormalig burgemeester van Stichtse Vecht Rob Bats en oud-wethouder Piet Ploeg, beiden VVD, hebben geprobeerd de burgemeestersbenoeming in het voordeel van Bats te beïnvloeden. Wethouder Huub Eitjes van Maassluis viel van zijn voetstuk toen gemeentelijke betalingen door zijn departement aan het bedrijf van zijn broer aan het licht kwamen. Voormalig VVD-gedeputeerde Ton Hooijmaijers is veroordeeld tot 2,5 jaar cel voor corruptie, valsheid in geschrifte en witwassen. Als verantwoordelijk provinciaal bestuurder voor ruimtelijke ordening onderhield hij nauwe banden met ondernemers in de vastgoedwereld die naadloos overliepen in het aannemen van steekpenningen. Bijbaantjesman en inmiddels oud-senator Loek Hermans is veroordeeld voor wanbeleid bij thuiszorgorganisatie Meavita dat in 2013 failliet ging. Hermans was president-commissaris en greep niet in toen de organisatie geld stak in een televisiezender en in zorgcentra in het buitenland. Gedeputeerde Twan Beurskens drukte tegen de zin van de toezichthouders van de Limburgse Herstructureringsmaatschappij voor Bedrijventerreinen een miljoenendeal door voor een nieuw logistiek centrum van de firma Rockwool in Roermond. Waarom? Niemand mag het weten. Een verzoek door regionale omroep L1 om stukken in te zien via de Wet Openbaarheid Bestuur werd geweigerd. En dan loopt er nog een onderzoek door de FIOD naar Gouds VVD prominent Jan van de Graaf. Hij wordt verdacht van miljoenenfraude. Journalisten van Follow The Money zijn een onderzoek gestart naar de relatie tussen minister van Volksgezondheid Edith Schippers en de zorgverzekeraars. Alles wijst er op dat ze naar hun pijpen danst. En als klap op de vuurpijl kreeg VVD-overblijfsel Hans Wiegel een tik op de vingers van de rechter over zijn falende voorzitterschap bij de Stichting Obligatiehouders Bouwhuis Vastgoed Apeldoorn. Hij hield cruciale informatie achter waardoor beleggers naar zo’n 7,8 miljoen euro mochten fluiten.

Dit was de reeks van 2015. Aanvoerder in de lijst is nog altijd oud VVD-senator Jos van Rey. Het proces tegen de van corruptie beschuldigde oud loco-burgemeester van Roermond begint in de lente van dit jaar. En ook sluimert nog steeds het schimmige rookgordijn dat Joris Demmink omringt. De voormalig secretaris-generaal van het ministerie van Veiligheid en Justitie wordt al jaren achtervolgd door beschuldigingen van seksueel misbruik van minderjarige jongens. De aantijgingen stapelen zich op en de Amsterdamse rechtbank heeft een verzoek tot een voorlopig getuigenverhoor van een voormalig jongensprostitué toegestaan.

Het wanbeleid, de fraude en afpersing die aan de oppervlakte komen zijn waarschijnlijk niet meer dan het topje van de ijsberg. De VVD behartigt de belangen van het bedrijfsleven en de penoze en laat zich daar royaal voor belonen. Dat deze gezellige lobbyclub nog steeds deel mag nemen aan verkiezingen zegt iets over de verrotting van ons democratische systeem. De bovenwereld is overgenomen door de benedenwereld en graait over de hele aardbol in de staatskassen alsof het een aard heeft. De bankier van Wallstreet is koning en de VVD is zijn Nederlandse handlanger. Of het nu Gerrit Zalm is die in de jaren negentig in opdracht van Wallstreet een groot deel van de Nederlandse goudvoorraad verpatste, of Neelie Kroes die na tien jaar Europese Commissie in dienst trad als bijzonder adviseur bij Bank of America Merrill Lynch, vroeg of laat gaat de beerput helemaal open. Tot die tijd is ‘pakken wat je pakken kan’ de lijfspreuk van de VVD. Fuck het volk.

Lees: Deze clandestiene groep bankiers regeert de wereld.

De ECB wordt een geïnstitutionaliseerde zombiebank

Vanaf het begin van de crisis torst de bankensector in Europa een immense lading aan uitstaande leningen met zich mee die nooit meer zullen worden terugbetaald. In Italië moesten onlangs vier kleine banken gered worden waarbij aandeelhouders en houders van spaarobligaties hun geld in rook zagen opgaan. De ECB fronste zijn wenkbrauwen.

ECB logo ontmanteld

De zelfmoord van een gepensioneerde man die zijn spaargeld zag verdwijnen haalde vorige week de Italiaanse kranten. De man was in de veronderstelling dat zijn geld veilig op een spaarrekening stond en trok bleek weg toen hij er achter kwam dat zijn saldo nul was. De bank legde hem uit dat hij al die tijd spaarobligaties had gekocht en dat dit iets anders is dan een spaarrekening. Hij was niet de enige met dit probleem. Veel Italianen hebben zich spaarobligaties laten aansmeren in plaats van een spaarrekening. Het ‘spaargeld’ waar ze jaren zuinig op zijn geweest werd met een pennenstreek afhandig gemaakt.

Om deze banken te redden zijn de komende vier jaar ook nog eens alle bijdragen uit het Italiaanse nationale noodfonds al opgeslorpt. De tijden dat banken gered werden door een bail-out met overheidsgeld zijn voorbij. Dit is pijnlijk voor een land als Italië waar nog zo’n 200 miljard Euro aan slechte leningen uitstaan, en waar de staatskas leeg is.

De Europese Centrale Bank (ECB) kijkt met lede ogen naar de uitgeholde staatskassen in Zuid-Europa. Hervormingen en bezuinigingen hebben niet het gewenste resultaat. De onwil om de schuldenberg op te ruimen heeft een ondergefinancierd systeem opgeleverd. Wanneer gepensioneerden zichzelf van het leven beginnen te beroven heeft de politieke steun voor dit proces zijn limiet bereikt. Dit gebeurt nu in Italië. Er is geen capaciteit voor grote bank bail-outs en de ECB heeft geen mandaat om te hulp te schieten. Toch zijn de academici van de Centrale Bank optimistisch, want hoe dan ook de geldpers draait op volle toeren.

Het oplossen van publieke of private schulden door geld bij te drukken wordt ook wel het aanmunten van schuld genoemd en is strikt illegaal onder Europees recht. Er zijn een reeks slechte ervaringen mee opgedaan in het verleden. Toch kreeg de ECB in januari groen licht van het Europese Hof en mochten de persen gaan draaien om staatsobligaties van banken op te kopen. Volgens Draghi zal dit gratis geld de inflatie aanjagen en lucht geven aan de kreunende bankensector zodat deze weer eens wat geld gaat uitlenen. De berg aan slechte leningen is daarmee allesbehalve opgeruimd. De ECB koopt nu elke maand voor 60 miljard aan staatsleningen op en wil daar mee doorgaan zo lang als het nodig is.

“Binnen ons mandaat is de ECB bereid te doen wat nodig is om de euro te behouden. En geloof me, het zal genoeg zijn,” aldus Mario Draghi, president van de ECB en voormalig managing-director bij Goldman Sachs.

Dit is dus hoe men de crisis uiteindelijk denkt te kunnen oplossen: Niet door schuldsanering maar door ouderwetsch geld bij te drukken onder een juridisch correcte vermomming. Als de nood straks echt aan de man is zal Draghi de miljarden aan slechte leningen opkopen en zet ze op de ECB balans. De ECB verandert dan langzaam in een geïnstitutionaliseerde zombiebank. Over het huzarenstuk waarmee de Euro dan voor de allerlaatste keer moet worden gered wordt hard nagedacht.

FT, Watch the presses roll as Europe scrambles to fix its banks

Hoe Nederlandse brievenbusfirma’s de wereld terroriseren

Buitenlandse investeerders weten hun weg naar Nederland te vinden als ze een land willen aanklagen. Via Nederlandse brievenbusfirma’s maken deze investeerders gretig gebruik van de verdragen die Nederland heeft met verschillende landen.

Oil refine plant

Nederland heeft met zo’n 95 landen BIT’s afgesloten (Bilateral Investment Treaties), dit zijn investeringsverdragen. Hierin is het beruchte ISDS (Investor-State Dispute Settlement) opgenomen, een private arbitrage waarmee bedrijven landen kunnen aanklagen, maar niet andersom. Plaats van handeling is in veel gevallen de Wereldbank. Binnen het ISDS zijn geen rechters werkzaam die publiekelijk worden aangesteld en een ambtseed hebben afgelegd. Het zijn meestal commerciële advocaten, die naast hun werk als arbiter ook gewoon advocatenwerk blijven doen. Het kan dus gebeuren dat een partij wordt beoordeeld door een rechter die gisteren nog advocaat was van de tegenpartij in een vergelijkbare zaak. De kans op belangenverstrengeling is dus groot. Inmiddels is ISDS uitgegroeid tot een instrument voor multinationals om staten onder druk te zetten. Steeds meer landen willen nu van dit ISDS af omdat het hun handenvol geld kost.

Een voorbeeld: In 2009 heeft het Indonesische parlement een nieuwe mijnwet aangenomen om meer inkomsten over te houden aan de binnenlandse mijnsector. Alle in het land actieve mijnbedrijven moeten een smelterij bouwen om de gedolven mineralen verder te verwerken. Deze wet schreef voor dat vanaf 12 januari 2014 een exportverbod zou volgen op ongeraffineerde mineralen. De Amerikaanse mijnbouwer Newmont klaagde via een Nederlandse brievenbusfirma Indonesië aan met behulp van het investeringsverdrag tussen de twee landen. Enkele maanden later werd bekend dat Newmont en de regering een compromis hadden bereikt. Newmont kreeg een licentie om ongeraffineerde grondstoffen te exporteren en dit ook nog eens tegen lagere tarieven. De ISDS-claim trokken ze in.

Nog een voorbeeld: In 2006 besloot toenmalig president van Venezuela, Hugo Chavez dat olieprojecten deels in staatshanden zouden komen en de belastingen omhoog moesten. De meeste oliefirma’s gingen akkoord met de uitkoop. Twee niet. Dat waren de Texaanse bedrijven ConocoPhillips en ExxonMobil. “Toen wij begonnen met de onteigening, gingen ze over tot arbitrage”, vertelt Bernard Mommer, verantwoordelijk voor de onderhandelingen over de compensatie. “Ik wist niet dat dat kon. Daar moeten beide partijen toch toestemming voor geven?” Mommer ontdekte dat Venezuela in 1991 BIT’s had afgesloten met onder andere Nederland. Daarin kregen alle investeerders, die zich oneerlijk behandeld voelen, recht op arbitrage. Conoco-Philips en Mobil lieten zich in 2006 snel inschrijven in Nederland en eisten samen 42 miljard dollar.

“Dit heet de Dutch sandwich”, aldus George Kahale III, een Newyorkse topadvocaat, die Venezuela verdedigt. “Je stopt een Nederlands bedrijfje tussen je bedrijfsketen en dan mag je je Nederlands noemen.”

Intussen zijn wereldwijd de meeste ISDS-claims uit Nederland afkomstig en is het de VS als belangrijkste claimland voorbij gestreefd. Minister Ploumen voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking laat weten dat ze het gebruik van BIT’s door brievenbusfirma’s onwenselijk vindt. Een bedrijf zal in de toekomst moeten aantonen dat het economisch actief is in Nederland. BIT’s zullen met het oog daarop worden aangescherpt, zegde ze de Tweede Kamer toe, al zullen investeerders van nu nog vijftien tot twintig jaar aanspraak kunnen maken op hun oude rechten.

Terwijl steeds meer Derde Wereld landen de BIT-akkoorden opzeggen of heronderhandelen lijkt het Westen nog steeds brood te zien in geprivatiseerde arbitrage. In de onderhandelingen over de vrijhandelsverdragen TTIP, CETA en TTP is arbitrage voorzien door middel van de omstreden ISDS-clausule.

MO, Hoe een Amerikaanse mijngigant Indonesië onder druk zet met een Nederlands investeringsverdrag

MO, Oliereuzen straffen Venezuela via Nederlands verdrag

One World, Nederland is spil in ISDS-systeem

IS-terreur veroorzaakt twijfel aan het bestaan van God bij kerkelijk leider

Aartsbisschop van Canterbury Justin Welby, de leider van de Anglicaanse kerk, zei na een gesprek met God dat hij aan zijn bestaan twijfelt. Het gesprek ging over de aanslagen in Parijs.

Justin Welby

“Zaterdaochtend maakte ik een wandeling en sprak met God. Ik zei, God, waarom, waarom gebeurt dit? Waar bent u in dit alles? Naarmate ik verder liep en het gesprek vorderde zei ik, God. Ja, ik twijfel.”

De Aartsbisschop deed deze persoonlijke bekentenis in een gesprek met de BBC. Op de vraag of hij vaker momenten van twijfel heeft, antwoordde Welby: “Jazeker. Op veel verschillende manieren. Er zijn momenten dat je weet dat er een God is maar je jezelf afvraagt, waar is hij?” Welby voegde hieraan toe: “Waarschijnlijk is dit niet iets wat de aartsbisschop van Canterbury zou moeten zeggen”.

Omdat hij en zijn vrouw vijf jaar in Parijs hebben gewoond kwam het nieuws over de aanslagen extra hard aan. “Het was een van de gelukkigste plekken waar we gewoond hebben. Om deze plek van levensvreugde te zien lijden is hartverscheurend.”

Over de Franse campagne tegen IS in Syrië heeft Welby zijn bedenkingen: “Twee onrechten maken nog geen recht. Als we beginnen met het willekeurig ombrengen van mensen die niets verkeerd hebben gedaan dan hoeven we geen oplossing te verwachten. Regeringen zouden voor gerechtigheid moeten zorgen”.

Vorig jaar erkende Welby dat er een probleem is met moslimjongeren die afreizen naar Syrië en daar toetreden tot de jihad, maar hij vond de aantallen “buitengewoon klein”. De algemene bezorgdheid over dit probleem wimpelde hij af als, “hysterisch. Ik denk dat we afglijden naar een angstcultuur”.

BBC, Paris attacks caused archbishop to ‘doubt’ presence of God

TTIP: Olie-industrie heeft toegang tot geheime ontwerptekst

Oliemaatschappij ExxonMobil heeft inzage in vertrouwelijke TTIP documenten. Ook hebben EU-ambtenaren een belangenorganisatie voor olieraffinaderijen gevraagd om ‘concrete input’ te leveren voor de tekst van het energiehoofdstuk.

Olie

De onderhandelingen over het Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP), het vrijhandelsverdrag tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie, zijn in volle gang. Britse krant The Guardian wist beslag te leggen op e-mails en notulen waaruit de heimelijke verstandhouding tussen Brussel en de industrie weer eens duidelijk naar voren komt.

De Europese Commissie heeft de belangenorganisatie voor industriëlen, BusinessEurope zelfs aangeboden om hen in contact te brengen met de Amerikaanse TTIP-onderhandelaars. Een woordvoerder van de Europese Commissie zei dat de contacten werden verstrekt als een ‘gemeenschappelijke gunst’. Van BusinessEurope is bekend dat ze zich altijd hevig heeft verzet tegen schone energie.

De EU dringt aan op een garantie dat de VS vrije export van olie en gas naar Europa zal toestaan. Milieuactivisten vrezen dat deze vrije invoer van invloed kan zijn op de klimaatagenda van de EU. “Dit is een merkwaardige inkijk in hoe de Europese Commissie en multinationals TTIP gebruiken om de export van Amerikaanse fossiele brandstoffen te bevorderen,” zegt John Hilary van actiegroep War on Want. Ook Europarlementariër Ska Keller van de Groenen reageert geschokt: “Ik vraag me af wie eigenlijk de ontwerpteksten van de EU schrijft. Het lijkt er op dat dit grote bedrijven zijn die alleen maar denken aan de winst. De Commissie moet stoppen met het verlengstuk te zijn van de zakelijke lobby.”

Uit notulen van een bijeenkomst in september 2013 blijkt dat EU-ambtenaren aan 11 olie en gasbedrijven een briefing hebben gegeven over de stand van zaken rond TTIP. Hierbij bevonden zich Shell, BP en ExxonMobil. Belangenorganisatie voor olieraffinaderijen Fuels Europe is daarin gevraagd om verdere concrete input te geven over het grondstoffen en energie-hoofdstuk. De belangenorganisatie kon desgevraagd niet aangeven welke EU-ambtenaren bij deze meeting aanwezig zijn geweest. John Cooper, directeur van Fuels Europe: “De EU moet goed worden geïnformeerd en de kennis van zaken is nu eenmaal te vinden bij de industrie zelf. Er is een afstemming over de algemene doelstellingen en dus is het zinvol om de EU te ondersteunen.”

De documenten die The Guardian in handen heeft zijn verkregen via een wet die vergelijkbaar is met de wet openbaarheid van bestuur. In een begeleidende brief van EU-ambtenaren wordt uitgelegd waarom gedeeltes uit een bepaald verslag zijn weggekrast. Het gaat hier om een ontmoeting tussen ExxonMobil en de Eurocommissaris van handel. “Deze onthullen mogelijk de strategieën van de Commissie in de TTIP-onderhandelingen”. De Commissie ontkent dat er vertrouwelijke informatie met ExxonMobil is gedeeld.

The Guardian, TTIP talks: EU alleged to have given ExxonMobil access to confidential papers

“De EU is een kartel met een diepe minachting voor democratie”

Dit zei Yanis Varoufakis, voormalig Grieks minister van Financiën onlangs in Londen. “Voor hen is democratie niet meer dan een verkiezingsproces waarmee hun macht bevestigd wordt om vervolgens keuzes te maken die helemaal los staan van de burger.”

Europe is Kaput. Long live Europe

Yanis Varoufakis, filosoof Slavoj Žižek en Wikileaks oprichter Julian Assange bespraken vorige week in Londen de toekomst van Europa. Onder de titel Europe is kaput, long live Europe werd er gediscussieerd over de economische crisis en de ongekende uitdagingen voor gecentraliseerd Europees beleid. Varoufakis gaf een kraakheldere analyse over de ontstaansgeschiedenis van de EU:

“De EU is ontstaan in de late veertiger jaren en vervolgens tot stand gekomen in de vroege jaren vijftig als een kartel van zware industrie. De eerste benaming van de EU was namelijk de Europese gemeenschap van kolen en staal. Dus de industrieën van kolen en staal in België, Nederland, Duitsland, Oost-Frankrijk en Noord-Italië werden een kartel. Dit gebeurde onder het toeziend oog van de Verenigde Staten, de nieuwe koopmannen die na de tweede wereldoorlog de touwtjes in handen hebben gekregen. Het probleem is dat elk kartel haar administratie heeft zoals bijvoorbeeld OPEC, de organisatie van olie exporterende landen. Het kolen en staal-kartel kreeg haar administratie in Brussel en begon dus niet als de overheid van een staat, maar als de administratie van een kartel dat zich bezig houdt met het reguleren van de concurrentie tussen de industrieën.

Het project werd verder uitgebreid. Het coöpteerde de Franse landbouw en noemde het ‘landbouwbeleid’. Daarna coöpteerde het de banken en vervolgens breidde het kartel geografisch verder uit. Het is altijd een techocratie gebleven daar in Brussel met een diepe minachting voor democratie. Voor hen is democratie niet meer dan een verkiezingsproces waarmee hun macht bevestigd wordt om vervolgens keuzes te maken die helemaal los staan van de burger.

Een kartel vereist prijsstabiliteit. OPEC reguleert de olieprijs. Het kartel van kolen, staal en alle andere koopwaar moest de prijzen in Europa constant houden. Om dit te bereiken werden de wisselkoersen van de verschillende landen stabiel gehouden. Dit lukte de eerste twintig jaar heel aardig omdat de Amerikanen en de westerse economieën zich hielden aan het Bretton Woods-verdrag (Hierin werd o.m. de waarde van geld gekoppeld aan de goudprijs). Dit verdrag werd in 1971 door president Nixon opgezegd en de Europese valuta begonnen te fluctueren ten opzichte van elkaar. Het kartel, ofwel de Europese gemeenschappelijke markt kwam onder druk te staan en er werden processen opgestart om de koersen te stabiliseren. Het werkte niet.

De Britten wisten uit een van die pogingen te ontsnappen door af te zien van deelname aan de Economische en Monetaire Unie en tekende uiteindelijk het verdrag van Maastricht niet. Vervolgens werd er iets drastischer en radicaler bedacht; Een gemeenschappelijke munt. Thatcher had overigens gelijk. In een van haar laatste toespraken in the House of Commons zei ze dat rentetarieven en monetair beleid een politieke aangelegenheid is van een land. De Eurozone zou dus uiteindelijk Europese politiek moeten gaan bedrijven.

Als je een gemeenschappelijke munt bovenop de administratie van een kartel probeert te plakken dan krijg je uiteindelijk een nachtmerrie. Je krijgt dan een inefficiënt monetair systeem dat een piramidespel creëert. In het begin is er eindeloze groei, dat was de periode 2000 – 2008 en vervolgens zakt het in elkaar waarbij de lasten op de zwakste schouders terecht komen. In Griekenland, Spanje en Ierland kwamen de lasten bij de zwakste burgers terecht. Zolang de administraties in Brussel en Frankfurt de ontwerpfouten blijven ontkennen ettert de wond door en is het onmogelijk om deze te genezen.

Het lijkt allemaal een beetje op het laatste couplet van het nummer van The Eagles, Hotel California. Je kunt uitchecken uit de EU en een referendum organiseren, maar je kunt Europa nooit verlaten”.

Europe is Kaput. Long live Europe! – Slavoj Žižek, Yanis Varoufakis and Julian Assange – full event

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: